राधा आणि प्रेम
राधा म्हटलं की काय आठवत आपल्याला...
कृष्णावर
अपार...
अनंत...
अथांग प्रेम करणारी सखी.....
कृष्णाला आयुष्यातील एक भाग न ठेवता पूर्ण आयुष्यच समजणारी....
प्रेम ही भावना अतिशय उत्कटपणे आयुष्यभर जगणारी....
कृष्णाची आयुष्याच्या शेवटपर्यंत वाट पाहणारी...
खरंच प्रेम ही भावना आपलं आयुष्यच होऊन जाऊ शकते का ?
इतकं प्रेम कोणी करू शकत का कोणावर..?
कोणताही प्रश्न न विचारता..?
तिकडे कृष्ण लग्न करतो...
किती तरी स्त्रिया त्याच्यावर प्रेम करतायेत...
त्याची किती लग्न झालीत...
हे सगळं माहीत असूनही तिचं प्रेम कमी होत नाही....
तिचा कृष्णावर असलेला अफाट विश्वास...
कृष्णाबाबत असलेली तिची आत्मियता कमीच होत नाही....
ती आयुष्यभर कृष्णासाठी तडजोड करते...
आणि सगळं असूनही ती त्याच्यावर न रागावता शेवटी क्षमा करून टाकते त्याला....
राधा काय शिकवते माहीत आहे का..?
- स्वतःला विसरून प्रेम करण...
- प्रेम ही जीवनातील सर्वोच्च भावना आहे...
- प्रेम हे तुम्हाला 'मुक्ती' देतं, 'अडकवून' ठेवत नाही...
- प्रेम म्हणजे एकमेकांवर असलेला प्रघाढ विश्वास...
- एखादी व्यक्ती तुमचं आयुष्य उजळवू टाकू शकते...
- खऱ्या प्रेमात शांती असते, गोंधळ नसतो...
- खऱ्या प्रेमात 'स्थिरता' (Stability) असते...
- प्रेम हा असा धागा आहे की जो आपल्या स्वत्वापासून तयार होतो आणि आपल्याला एका वैश्विक रचनेशी जोडतो...
- प्रेम ही मंद वाऱ्याची झुळूक ही आहे आणि वादळ ही...
- प्रेम आनंदाचा स्त्रोत असतं आणि तेच प्रेम वेदना, दुःख आणि अश्रूच मूळ पण असू शकत...
- प्रेम हे बंधन नसून ते एक प्रकारचं स्वातंत्र्य असत...
- एकमेकांचा अविभाज्य भाग होणं म्हणजे प्रेम...
- प्रेम म्हणजे एकजीव होणं, एकसुरी नाही...
- पेम हे सहज सुंदर असतं..
कृष्णाचं ही राधेवर उत्कट प्रेम आहे...
त्याच्या आयुष्यात खूप स्त्रिया येतात,
लग्न होत पण त्याच्या आयुष्यातली राधेची जागा कोण घेत नाही...
ती जागा कोण घेत नाही हे म्हणण्यापेक्षा कृष्ण ती जागा कोणाला घेऊ देत नाही...
कृष्ण राधेची कायम काळजी घेतो...
ती कशी आहे हे तो कायम जाणून घेत राहतो...
तिची खबरबात तो कायम घेत राहतो...
फक्त तो तिला भेटत नाही...
कारण त्यालाही माहीत आहे की तो राधेत अडकला की त्याचं असलेलं जीवितकार्य पूर्ण होणार नाही...
तो या सगळ्यात योग्य बॅलन्स ठेवतो...
कृष्णाच्या या situation ला मला आता आलेल्या धुरंधर मधील एक गाणं आठवतंय...
तेरी मोहब्बत में जलना भी है
और तुझसे बचके ही चलना भी है
कुछ रंग अपना बदलना भी है
मैंने ढलना तेरे रंग में है सदा...
राधा म्हणजे मोक्ष...
प्रेम हे जागृत, विवेकी आणि डोळस असावं. तस असेल तर त्या प्रेमाहून पावन आणि सुंदर कोणतीच गोष्ट नाही...
प्रेम ही सहज आणि सुंदर भावना आहे...
प्रेम कोणावरही आणि कधी ही होत..
ते ठरवूनही करता येतं नाही...
ते झालंय हे ही समजत नाही...
कळत नाही...
जाणवत नाही...
फक्त ते होत...
त्याला आपण थांबवूही शकत नाही...
त्यापासून दुरही जाऊ शकत नाही...
ते कधी कळतं माहीत आहे का जेव्हा कधी विरह निर्माण होतो, तेव्हा ते उत्कट पणे जाणवायला लागत...
अशा वेळेस ते निरपेक्षपणे स्वीकारायला हवं...
जगायला हवं...
ती भावना अनुभवायला हवी...
ती जपायला हवी...
कोणा दुसऱ्यासाठी नाही तर स्वतःसाठी...
कारण...
प्रेम तुम्हांला स्वतःच्या आधी दुसऱ्याचा विचार करायाला शिकवत...
तुमचा आत्मिक विकास करत...
तुम्हांला परिपूर्ण माणूस बनवत...
प्रेम म्हणजे मिळवणं नाही तर मुक्त करण...
पण आत्ताच्या काळात एखाद्या व्यक्तीवर इतकही प्रेम करू नये की ती तुमचं सगळं आयुष्यच होईल...
कारण...
एखादी व्यक्ती तुमचं आयुष्य उजळवू शकते, पण ती व्यक्ती तुमचं 'पूर्ण आयुष्य' असू शकत नाही...
कारण राधे सारखं प्रेम तुम्हांला करता येणार नाही...
कारण आज जीवन हे मुळातच प्रवाही आहे. ते एका ठिकाणी थांबवता येत नाही...
तुम्ही थांबू ही नका...
सगळ्यात आधी
स्वतःवर प्रेम करायला शिका...!
सगळ्यात आवडल ते प्रेमाचं फुल आणि त्याच्या नऊ पाकळ्या......
कारण त्याशिवाय ते फुल सुगंधी होत नाही....
विश्वास,
संवाद,
आदर,
आनंद,
संयम,
तडजोड,
विकास,
आत्मियता,
क्षमा,
