शनिवार, १८ ऑक्टोबर, २०२५

Information आणि Knowledge

 Information आणि Knowledge

माहिती आणि ज्ञान




माहिती म्हणजेच ज्ञान, बुद्धिमत्ता आहे असा आपण गैरसमज करून घेतला आहे...

खूप सगळी माहिती आहे म्हणजे तो खूप बुद्धिमान, हुशार ज्ञानी आहे....


असं असतं का खरंच....

भरमसाठ माहितीचा वेगानं मारा ज्या ठिकाणी केला जातो ते शिक्षण चांगले....

ती शाळा चांगली....ज्या शाळेत भरपूर अभ्यास दिला जातो... सुट्या न देता ती जास्तीत जास्त दिवस ती शाळा भरते म्हणजे ती खूप चांगली शाळा असते..... खरंच ???


तुमच्या जीवनात मूलभूत परिवर्तन जे करते ना ते खरे शिक्षण...

शिक्षण म्हणजे फक्त चटपटीत माहिती नाही....


शालेय जीवनात अजून एक फ़ॅड आलेलं ते म्हणजे 1 ली पासूनच स्पर्धा परीक्षा.... 

मग त्यांचे बक्षीस वितरण समारंभ ... कार्यक्रम.... सोहळे......

मार्गदर्शन पण एखादा अधिकाऱ्याचे भाषण...

या स्पर्धा परीक्षेत टिकण्यासाठी पालक आपल्या मुलांचे बालपण संपवतात त्यांना बालपणाचा आनंद घेऊ देत नाहीत.... 

त्यांना केवळ माहिती डोक्यात जमा करणारे रोबोट तयार करत आहेत...

पालक बाजारात ज्याला मागणी असते ते उत्पादन तयार करतात मुलं घडवत नाही... 

बाजारात चालणार एक प्रोडक्ट तयार करण्यात धन्यता मानतात.....


मूळ संकल्पना समजून न घेता फक्त माहिती जमा केली जाते....

माहिती जमा करत असल्यामुळे त्यालाच ज्ञान समजल्यामुळे वेगळा विचार कसा करावा.....

आलेली समस्या, प्रश्न कसा समजून घ्यावा, हेच कळत नाही ....


जे कृष्णमूर्ती म्हणतात की आजचं शिक्षण हे विद्यार्थ्यांना

 How to think शिकवत नाही तर...

रेडिमेड उत्तरांचे what to think शिकवते...


विचार करण्यापेक्षा स्पर्धा परीक्षा देणारे विद्यार्थी फक्त माहिती जमवण्यासाठी मेहनत घेतात, मात्र प्रत्यक्ष कामात त्यांना निर्णय घेणे, प्रश्न सोडवणे, समायोजन, राजकीय दडपण, समोर मोह याच्याशी झगडावे लागते...

पण त्याचा या परीक्षेशी आणि माहितीशी काहीही संबंध नसतो.


एखाद्या घरी गेलो की पालक मुलांना पोपटपंची करायला लावतात....

आदर्श शाळेत गेले की हमखास तेथील मुले राजधानी ते जगातील विविध माहिती पाठ सांगतात...

300 ते 400 पर्यंत चे पाढे पाठ दाखवतात...


अशा वेळी मला खरचं कीव वाटते .....

विविध प्रकारची माहिती केवळ डोक्यात कोंबून तयार केलेले रोबोट बघताना.....



विज्ञानाच्या संकल्पना समजून घेत आहेत का ? 

का फक्त व्याख्या पाठ करून त्या परीक्षेत उतरून मार्क घेत आहेत....?

नवीन शोध लावण्यासाठी विचार केला जातोय का??

आपण फक्त copy - पेस्ट करणारी पिढी तयार करत आहोत...

IT मध्ये काय आहे फक्त copy - पेस्ट करणारी ही मंडळी... 

ज्याला ते येतंय त्याला जास्त पॅकेज....

नवीन शोध नवा विचार आहे का ??? 

फक्त स्ट्रेस स्ट्रेस आणि स्ट्रेस.....


इतिहास शिकायचा म्हणजे सणावळ्या पाठ करणे..... एवढाच असतो का इतिहास ?

इतिहास शिकायचा नसतो तर इतिहासातून शिकायचं असतं हे ह्यांना समजणार आहे का ???


भूगोल म्हणजे विविध देशांच्या राजधान्या, ग्रह, तारे यांची नावे विविध देशांचे राष्ट्राध्यक्ष माहित झाले की संपले असं असत का ? 

तर भूगोलामध्ये आज हवामान बदलापासून अनेक गंभीर प्रश्न निर्माण झाले आहेत त्याबाबत चिंतन करायला तो शिकतोय का ????


चिकित्सा करण्यापेक्षा आज केवळ माहितीलाच ज्ञान समजले जाते आणि त्यातून फक्त पोपटपंची करण्यालाच बुद्धिमत्ता मानल्यामुळे शिक्षणातून फक्त पदव्या घेतल्या जातात....


समाजाच्या, देशाच्या आणि व्यक्तिगत आयुष्यातील प्रश्नांचा सखोल विचार करण्याची क्षमताच निर्माण होत नाही.. 

जगण्याच्या प्रश्नाला कसे भिडायचे हे शिक्षण शिकवत नाही...

मग थोड्या तणावाने डिप्रेशन येतं...


आपल्या रोजच्या जगण्यातील प्रश्न सोडवताना या माहितीचा काही उपयोग होतो का ? 

हा प्रश्न स्वत;लाच विचारायला हवा....


माझ्या शेतात कोणती पिके घ्यावी कोणती पिके चांगली येतील हे मला माहीत नसते पण आफ्रिकेच्या शेतात काय पिकते ?  ही माहिती मात्र माझ्या डोक्यात शिक्षण व्यवस्था कोंबत राहते....


परिसरातील निसर्गाचे ज्ञान हेच जगणे असताना त्याला मात्र शिक्षणात ज्ञान मानले जात नाही 

आणि निरर्थक जगण्याशी संबंधित नसलेल्या माहितीला ज्ञान मानल्याने सगळा राडा झालेला दिसतो.....


आपल्या जगण्याचा अर्थ लावणे म्हणजे शिक्षण...

छोट्या छोट्या गोष्टीतील आनंद घेणे म्हणजे शिक्षण....

आपली आवड जपणे म्हणजे शिक्षण....

आपल्या जगण्याच्या प्रश्नांबद्दल अंतर्मुख होणे म्हणजे शिक्षण....

आपल्या भावना नक्की काय आहेत हे समजणे  त्याचे समायोजन करता येणे म्हणजे शिक्षण....

आपले नातेसंबंध समजून घेणे म्हणजे शिक्षण...

तणाव दूर करणे म्हणजे शिक्षण..

 

या गोष्टी मुलांना शिकवणे जास्त महत्त्वाचे आहे.

म्हणून Information सोडून Knowledge ला शिक्षणात महत्वाचे स्थान द्यायला हवे....

मुलांना आणि पालकांना यातील मूलभूत फरक समजून सांगायला हवा.....


पटतंय का ????

गुरुवार, १६ ऑक्टोबर, २०२५

संवाद हरवत चाललाय....

 संवाद हरवत चाललाय....

संवाद हरवत चाललाय....


खरंच आपण एकमेकांशी संवाद साधतोय का ??

आपण आपल्याच विचारात मग्न असतो, विचार तरी करतोय का आपण ? सोशल मीडिया वरच वाचतो, ऐकतो , बघतो फक्त.... विचार करतच नाही 

फक्त फॉरवर्ड करत असतो...


 

संवाद संपत चाललाय...


संवाद हरवत चाललाय....


एखादा तरी कृष्ण असावा आपल्या आयुष्यात...

मन मोकळं करण्यासाठी........


त्यानं हक्कानं म्हणावं आपल्याला

"अरे आज तुझा चेहरा असा का दिसतोय?"

" काही झालंय का ? 

" काय झालंय..बोल ना .."

आणि मग मनात साचलेलं सगळं त्याच्याजवळ मोकळं करता यायला हवं.....

अगदी सगळंच निःसंकोचपणे बोलता यायला हवं....

जादूची कांडी फिरवल्यागत मन क्षणार्धात एकदम मोकळं होऊन जायला हवं.....

असं हक्काचं कोणी आहे का आपलं ?


अशी कोणती हक्काची माणसं आपल्या जवळ आहेत का ?? 

जी आपल्या मनाला उभारी देतील....

आपलं मन रिलॅक्स करतील....

त्यांच्याशी बोललं की एकदम फ्रेश वाटेल....

आपलं मन हलकं फुलकं होईल...

खळखळून हसू चेहऱ्यावर येईल.....

एकमेकांना चिडवता येईल, खेचता येईल...

वेगवेगळ्या विषयांवर चर्चा करता येईल...

cool feeling देणारी ही माणसं आहेत का ?

असतील तर शोधा....


ज्यांच्याशी बोलावंच असं काही नाही, ती जवळ असली तरी भारी वाटतं...

ते एकमेकांशी बोलले नाहीत तरीही, ते विचारांत भेटतात. कधी एखाद्या गाण्यात, कधी सुगंधात, 

तर कधी

शांत संध्याकाळी कातरवेळी....

त्यांचा सहवास आपल्याला आवडतो....

ते आपल्या जवळ आहेत ही फीलिंग आपल्याला सुखावते.....

मनाला एक वेगळाच आनंद देऊन जाते....

कधी कधी तिथे संवादाचीही गरज राहत नाही....


त्यांच्या विषयी आपल्या मनात आपुलकी, जिव्हाळा तर असतोच....

आपल्या मनाला जिवंत करणारी ही माणसं असली की मन एकदम रिलॅक्स होतं....


अशा माणसांन सोबत कुठलाच आडपडदा नसतो  किंवा show-off ही नसतो....

अगदी आपल्या मनातलं, हृदयातलं आपल्याला सहज बोलता येतं, व्यक्त होता येतं....


कारण सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे तुम्हाला समजून तर घेतलं जातंच पण महत्त्वाचं म्हणजे 

तुम्हाला ह्यांच्याकडून Judge केल्या जात नाही...! 

म्हणूनच अशा व्यक्तींच्या सहवासात तुम्हांला अगदी निवांत वाटतं.... मन मोकळं वाटतं..


अशी माणसं आरशासारखी असतात.. गुण आणि दोष दोन्ही दाखवणारी.. विश्वासू !! 

मनाच्या गाभाऱ्यात काही भावना अशा असतात ज्या तर्काने नाही तर आत्म्याने जोडलेल्या असतात. 

काही भेटी या अपघाती नसतात, त्या नियतीने ठरवलेल्या असतात. 

 तर एक गहिरं, शांत, आत्मिक बंधन असतं. अंतर्मनात एकमेकांसाठी जागा असते...


अशी Happy Place असतील तर ती जीवापाड जपली पाहिजेत.... 

आयुष्याच्या या गडबडीत ती हरवायला नकोत....  "तुमच्याशी बोलून खूssप बरं वाटतंय" हे त्यांना नक्की सांगायालाच हवं...


कुणी आत्महत्या केली की वाटतं,

मन मोकळं करायला त्यांच्या जवळ असा एखादा हक्काचा माणूस नसेल ? जिथे अगदी खरंखुरं व्यक्त होता येईल?

कारण व्यक्त होणं ही प्रत्येकाचीच सर्वात मोठी गरज.... !! 

त्याशिवाय मोकळा श्वास कसा घेता येणार ? 

आज कोणीतरी आपलं मनापासून एकूण घेतं असेल तर आपण खरंच खूप लकी आहोत...


म्हणूनच आपण आपल्या आयुष्यातली असा कृष्ण कोण आहे का ते पहावं, 

अशी हक्काची माणसं, 

आपला Happy Place जपावा... 

पण 

आपणही कुणाचा तरी कृष्ण,

 हक्काचं माणूस, Happy place नक्कीच असायला हवं... !! 


नाही का ?





नियतीने ठरवलेली सुंदर भेट....

वाळवंटातल्या ओयासिस सारखी...


काही माणसं आयुष्यात येतात आणि तुमचं आयुष्य समृद्ध करतात....

तुम्हांला स्वतःच्या आत डोकावून पाहायला शिकवतात....

ती फक्त असतात. त्यांच एक वलय असत जे तुम्हांला नवनवीन विचार करण्यासाठी प्रवृत्त करत... जेव्हा ती नसतात तेव्हा ते वलय आपण प्रकर्षाने miss करतो...


काही माणसं अशीच असतात नाती जपणारी ,   माणसं जपणारी आणि त्यांना अर्थ देणारी...!


आपल्या मनाच्या गाभाऱ्यातील भावनांना अलगद  जोडून घेणारी... 

ज्या भावना तर्काने नाही तर आत्म्याने जोडलेल्या असतात. 


काही भेटी या अपघाती नसतात, 

त्या नियतीने ठरवलेल्या असतात. 


आपली भेटही अशीच

आपली भेट झाली आणि हळू हळू नातं उमलत गेलं,

विश्वास घट्ट होत गेला, एकमेकांच्या भावना न बोलता ही समजु लागल्या..

तर एक गहिरं, शांत, आत्मिक बंधन निर्माण झालं. अंतर्मनात एकमेकांसाठी जागा तयार झाली...


अशा भेटीत ना कसला स्वार्थ आहे ना कसली अपेक्षा...

स्वच्छ आणि निखळ मनात जन्म घेणार हे नात खरंच खास आहे...

असं नातं कधी तरीच निर्माण होत..

अशा नात्यांमध्ये काही मागणं नसतंच, अपेक्षा ही नसतात तर असत फक्त देण...

आपल्या दोघांचं नातही असंच आहे 

न सांगता जुंळलेले

न बोलता समजलेले


अशी भेट की जिथे शब्दांची गरज नसते

नजरेतून बोलणं होतं..

सर्व गोष्टी न बोलता ही जाणवतात....



तुझ्यासोबतच्या क्षणांना मोठेपणा नाही, चैनही नाही तर एक शांत आनंद आहे..



आयुष्यात आलेली परिस्थिती त्यातून मिळणारा अनूभव, वाढलेल्या जबाबदाऱ्या आणि शहाणपण यामुळे हळू हळू आपण व्यक्त होण्याचच विसरतो...

हा अबोला संपतो कधी माहीत आहे का ?? 


या अशा नियतीने ठरवलेल्या भेटीने...

 

या भेटीमुळे आपल्या मनातलं न सांगणारी, मनातच ठेवणारी.. मनात जपणारी...अशी माणसं मग व्यक्त होऊ लागतात... भावना व्यक्त करतात..


कारण जेव्हा त्यांना व्यक्त होता येत नसतं तेव्हा समोरचा त्याच्या डोळ्यांतून त्यांच्या भावना समजून घेतो...

त्यांचा विश्वास संपादन करतो...

आणि मग ही नाती बहरतात, फुलतात ती आपल्या उच्चतम शिखरावर जाण्यासाठी... 

अशा नात्यांमध्ये एक सुंदरता निर्माण होते..


सुंदरता कशात असते... 

माहीत आहे काय.... प्रामाणिकपणात... 

मनापासून होणाऱ्या संवादात... 

एखाद्या व्यक्तीसोबत वाटणाऱ्या निःशब्द, पण सुखद शांततेत... 

खऱ्या आणि निस्वार्थी नात्यात... 

स्वतःला कोणत्याही दिखाव्याशिवाय स्वीकारण्यात... 

एखाद्या व्यक्तिकडून मिळणाऱ्या सहज प्रेमळपणात... 

जीवनातील सर्वात सुंदर गोष्टी या वस्तू नसतात...

त्या असतात आपल्या आयुष्यात आलेल्या व्यक्ती...,(तुमच्यासारख्या) 

त्यांच्या आठवणी आणि घालवलेले सुखद क्षण...


या अशा नात्याला नाव द्यायची घाई करू नये किंव्हा देऊ ही नये....

ते फक्त असतं... (कृष्ण आणि द्रौपदी सारख...)


लोकांना ही नाती समजणार नाहीत किव्हा ते समजण्यासाठी जी बौद्धिक कुवत लागते ना ती नसते प्रत्येकाकडे...

त्यामुळे आपण ते समजून सांगण्याचा अट्टाहासही करू नये... 


वेळ बदलत असतो...

वेळेप्रमाणे नातीही बदलतात,  त्यात दुरावा येतो... ही भेटही त्याला अपवाद असणार नाही...

पण तो पर्यंत तरी हे क्षण आपण जगूया, अनुभवू या आणि जपू या .."


ही आपली भेट चिरंतन राहील यासाठी प्रयत्न करूया.....


कुणाच्यातरी हातातलं काकण व्हावं...

कुणाच्यातरी गळ्यातला ताईत व्हावं...

कुणाच्या तरी अबोल भावनांची डायरी व्हावं...




सोमवार, ६ ऑक्टोबर, २०२५

नातं आणि ते दोघे

 नातं आणि ते दोघे


नातं दोन व्यक्तींमध्ये निर्माण होत आणि ते फुलत जात.

दोघानींही ते मनापासून स्वीकारलेले असत.






पण त्या नात्याचं ओझं होऊ नये किंव्हा आपण ते होऊ देऊ नये....


दोघांनाही स्वतंत्रपणे आपलं आयुष्य मनमुराद जगलं पाहिजे किंव्हा त्या नात्यात ते जगता आलं पाहिजे....


आपली आवड जपताना त्याला काय वाटेल किंव्हा तिला काय वाटेल हा विचार जर मनात येत असेल 

तर नात अजूनही निरपेक्ष झालं नाही....


आपल्या आयुष्यावर किंव्हा आपल्या निर्णयावर त्याचा किव्हा तिचा कोणताही कंट्रोल असता कामा नये.....( सल्ला, मार्गदर्शन ठीक आहे..)


नात्यात तुम्ही गुदमरून जायला नको....

नातं तुमच्यावर कोणतंही बंधन घालणार नसावं तर ते तुम्हांला मुक्त करणार असावं.....

आनंद वाटणार असावं....

त्यात अवघडलेपण नसावं....

आपण स्वतंत्र विचार मांडावेत का नाही असा प्रश्नही त्यात पडू नये....

एकमेकांच्या स्वतंत्र विचारांचा आदर असावा तोही मनापासून....(' तुम्ही म्हणाल तसं ' हे ही नको..)


एखादी गोष्ट आवडली नाही तर बिनधास्तपणे ती सांगता यायला हवी....

दोघांचाही एकमेकांवर विश्वास असावा... विश्वासावरच तर नातं उभं असतं....


कोणतीच व्यक्ती परिपूर्ण असतं नाही पण नातं परिपूर्णता निर्माण करणार असावं.....(दोघांचीही)


आपण नात्यात म्हणतो की मी त्याला त्याच्या 

गुण-दोषांसह स्वीकारलं आहे.... 

पण मला वाटत हे योग्य नाही तर - 

नात्यात दोघांनीही एकमेकांना त्यांच्या गुणांसह आणि एकमेकांचे दोष दूर करत करत स्वीकारायचं असतं....


नात्यात कसलाही स्वार्थ नसावा, संशय नसावा...

त्यात असावा फक्त एक आश्वासक आधार तोही न बोलता जाणवणारा....


नात नवनवीन गोष्टी शिकवणार असावं...

नवनवीन गोष्टी शिकण्यास प्रोत्साहन देणार असावं,

एकूणच काय तर

नात तुम्हांला समृद्ध कारणार हवं...


आपल्यावर कोणतरी निरपेक्ष प्रेम करतंय, आपल्या छोट्या छोट्या गोष्टींची काळजी घेतंय ही फीलिंग किती भारी आहे ना..... 

जेव्हा नात्यात हे घडत ना तेव्हा ते नात जपायला हवं, ते नातं अनुभवायला हवं.... फुलवायला हवं.....


मग ते नातं कोणतंही असो........

तेच नातं शाश्वत असतं.......



 - " शेवटी सांगायचं तर, काही नात्यांना ना राखीचा धागा लागतो, ना प्रेमाच्या वचनांची गरज असते. ते स्वतःचं अस्तित्व घेऊन जगते....

ते कधीच नावांच्या चौकटीत बंदिस्त होत नाही....

ते स्वतःचं स्वतंत्र विश्व घेऊन जगते..

आणि महत्वाच म्हणजे....


जिथं हृदय स्वच्छ आहे ना...

तिथंच ते शाश्वत राहतं... "


Shaarad Sir

उर्मिला

  उर्मिला... रामायण माहीत असत, पण उर्मिला नक्की कोण हेच काही जणांना माहीत नसतं... जेव्हा कळतं तेव्हा काय तर लक्ष्मणाची पत्नी एवढंच... एखादी ...