कांतारा ....
एक राजा ज्याच्या कडे सगळं काही आहे पण आत्मिक सुख नाही...
मनशांती नाही....
ती मिळवण्यासाठी त्याने केलेले प्रयत्न....
शेवटी एका जंगलातील आदिवासी लोकांच्या देवापाशी त्याला सुखाची अनुभूती होते. आणि तो त्या देवाला घरी घेऊन जायचं म्हणतो पण हा देव तर या जंगलातील लोकांचा असतो...
मग तो दैव च एका आदिवासी माणसाच्या अंगात येऊन सांगतो की जंगलाची जमीन आदिवासी लोकांना (त्यांच्या देवाला ) दान केल्यावर त्याला त्या दैवाला घरी घेऊन जाता येईल....
राजाला
मिळालेली शांती ...
आत्मिक समाधान .... तसच राहील..
पण अट अशी की ती जमीन पुन्हा माघारी घ्यायची नाही ....
पुढील पिढीने ती जमीन घेण्यासाठी केलेला प्रयत्न... सरकार...स्थानिक लोक .... यांमधील संघर्ष म्हणजे कांतारा....
आपली संस्कृती आणि नक्की काय आहे तिचा किती उदात्त विचार आहे हे कांतारा मध्ये दाखवलंय....
आपल्या प्रथा परंपराची केलेली जपवणूक म्हणजे कांतारा....
आपल्या प्रथा परंपरा यामागे नक्की काय विचार आहे हे समजून घ्यायच असेल तर कांतारा अनुभवला पाहिजे...
फक्त जंगल वाचवायच नाही तर त्या जंगलाचाच एक भाग असणाऱ्या लोकांना ही वाचवलं पाहिजे....
सरकार आणि जंगलात राहणाऱ्या जमाती यांचा संघर्ष नक्की का होतो आणि तो जर टाळायचा असेल तर काय ???
याच उत्तर म्हणजे कांतारा.....
भारतीय संस्कृती मध्ये किती तरी वेगवेगळ्या प्रथा आहेत त्यापैकी कर्नाटकाच्या जंगलातील एका परंपरेवर आधारित चित्रपट आहे....
चित्रपट पाहताना दैव अंगात आलेला माणूस जेव्हा ओरडतो तेव्हा भीती अनामिक भीती वाटते पण त्याही पेक्षा या संस्कृती बद्दल आदर वाटतो....
तिच्या बाबत आणखी माहिती घेण्याची इच्छा प्रबळ होते....
आपण मॉर्डन आहोत ....
प्रत्येक गोष्टीत लॉजिक शोधयचं असत किंव्हा त्याचा अट्टाहास ....
दैव अंगात येणं...
देवाला दंडवत आणि लोटांगण घालण्याची प्रथा....
आपल्या परंपरा चुकीच्याच आहेत अस आपल्या मनावर बिंबवण्याचा केलेले प्रयत्न....
पण कांतारा पाहून बाहेर पडताना या सगळ्या गोष्टीविषयी आदर वाटतो....
त्यामागचा खरा विचार समजतो....
आपल्या प्रथा, परंपरा ,संस्कृती आपण का जपली पाहिजे याचं उत्तर मिळतं....
वृषभ शेट्टी हा नक्की काय हिरो आहे हे पाहायचं असेल तर कांतारा पहावा.....
चित्रपटातील एक एक प्रसंग तुमची नजर खिळवून ठेवतो....
शेवटची 15 मिनिटे तर वृषभ शेट्टी ने काय अभिनय केलाय..... नादच....
कांतारा सिनेमा गृहात अनुभवावी अशी कलाकृती...
