Hon'ble Prime Minister Modi and Simplicity/मा.पंतप्रधान मोदी आणि साधेपणा...

 30 डिसेंबर ला सकाळीच टी व्ही सुरू केला आणि कळलं की भारताचे मा. पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांच्या आईचे निधन झाले. बातमी पाहून दुःख झालं. कारण मोदी आणि त्यांचं मातृप्रेम हे देशाला परिचित आहे...

पंतप्रधान झालेला हा मुलगा जेव्हा आपल्या आईला  भेटायचा ना,  तेव्हा ना कधी बडेजाव पणा, ना काही विशेष सरकारी ताम-झाम....

या भेटीतून जाणवायचं ते फक्त मुलाचं आणि आईचं प्रेम....

आज जेव्हा ही बातमी आली तेव्हा वाटलं होतं की आता पंतप्रधान येतील सगळी सरकारी यंत्रणा कामाला लागेल.....

त्यांचं पार्थिव अंत्यदर्शनासाठी ठेवलं जाईल...

देशातील सगळे VIP येतील दर्शनासाठी... 

सगळे टी व्ही चॅनेल्स हजर असतील...

हजारो लोक दर्शनासाठी रांगा लावतील ....

घोषणा दिल्या जातील ....

त्यांच्या स्मारकासाठी जागा कुठं असेल...

याच बरोबर ट्रॅफिक जाम कुठं कुठं होईल याच्या पण बातम्या येतील....

पण असं काहीच झाल नाही...

पहाटे साडे तीन वाजता हिराबा गेल्या. मोदींनी सकाळी सहा वाजेपर्यंत आपली सगळी सरकारी कामे मार्गी लावली आणि देशाला सांगितलं की आई गेली...

पंतप्रधान अगदी साध्या पध्दतीने घरी गेले कोणताच  सरकारी इंतजाम नाही....

लोकांची गर्दी नाही....

देशाच्या पंतप्रधांच्या आईचा सरकारी हॉस्पिटलमध्ये इलाज झाला आणि अंतिम यात्रा पण नगरपालिकेच्या रुग्णवाहिकेमधून झाली.....

देशाचे पंतप्रधान आपल्या आईला घेऊन सरकारी रुग्णवाहिकेमधून निघाले...

ना VIP रूट, ना सरकारी बंदोबस्त ....

एका मध्यमवर्गीय कुटुंबा प्रमाणे सगळं काही घडताना अख्या देशान पाहिलं...

सगळं बाजूला ठेऊन नरेंद्र मोदीनी अनवाणी चालत आपल्या आईला खांदा दिला.....

किती साध्या पध्दतीने आपल्या आईला पंतप्रधानांनी निरोप दिला. 

हे पाहून खरंच त्यांच्या बद्दलचा आदर अधिक वाढला....

सगळी कामे पोस्टपौंड केली असती तरी कोणी आक्षेप घेतला नसता. पण 

आईचा अंतिमसंस्कार उरकून पंतप्रधान 11 वाजता होणाऱ्या मेट्रोच्या व्हिडीओ कॉन्फरन्सला उपस्थित राहिले....

पंतप्रधान मोदींनी ठरवलं असत तर शासकीय इतमात अंत्यसंस्कार झाले असते.....

पण त्यांनी एकदम साध्या , मध्यमवर्गीय कुटुंबातील सदस्या प्रमाणे सगळ्या प्रथा पार पाडल्या....

देश अशा पंतप्रधानांना कायम लक्षात ठेवील...

Kantara : What a Film

 कांतारा ....

एक राजा ज्याच्या कडे सगळं काही आहे पण आत्मिक सुख नाही... 

मनशांती नाही....

ती मिळवण्यासाठी त्याने केलेले प्रयत्न....

शेवटी एका जंगलातील आदिवासी लोकांच्या देवापाशी त्याला सुखाची अनुभूती होते. आणि तो त्या देवाला घरी घेऊन जायचं म्हणतो पण हा देव तर या जंगलातील लोकांचा असतो...

मग तो दैव च एका आदिवासी माणसाच्या अंगात येऊन सांगतो की जंगलाची जमीन आदिवासी लोकांना (त्यांच्या देवाला ) दान केल्यावर त्याला त्या दैवाला घरी घेऊन जाता येईल.... 

राजाला 

मिळालेली शांती ...

आत्मिक समाधान .... तसच राहील..

पण अट अशी की ती जमीन पुन्हा माघारी घ्यायची नाही ....

पुढील पिढीने ती जमीन घेण्यासाठी केलेला प्रयत्न... सरकार...स्थानिक लोक .... यांमधील संघर्ष म्हणजे कांतारा....

आपली संस्कृती आणि नक्की काय आहे तिचा किती उदात्त विचार आहे हे कांतारा मध्ये दाखवलंय....

आपल्या प्रथा परंपराची केलेली जपवणूक म्हणजे कांतारा....

आपल्या प्रथा परंपरा यामागे नक्की काय विचार आहे हे समजून घ्यायच असेल तर कांतारा अनुभवला पाहिजे...

फक्त जंगल वाचवायच नाही तर त्या जंगलाचाच एक भाग असणाऱ्या लोकांना ही वाचवलं पाहिजे....

सरकार आणि जंगलात राहणाऱ्या जमाती यांचा संघर्ष नक्की का होतो आणि तो जर टाळायचा असेल तर काय ???

 याच उत्तर म्हणजे कांतारा.....

भारतीय संस्कृती मध्ये किती तरी वेगवेगळ्या प्रथा आहेत त्यापैकी कर्नाटकाच्या जंगलातील एका परंपरेवर आधारित चित्रपट आहे....

चित्रपट पाहताना दैव अंगात आलेला माणूस जेव्हा ओरडतो तेव्हा भीती अनामिक भीती वाटते पण त्याही पेक्षा या संस्कृती बद्दल आदर वाटतो....

तिच्या बाबत आणखी माहिती घेण्याची इच्छा प्रबळ होते....

आपण मॉर्डन आहोत ....

प्रत्येक गोष्टीत लॉजिक शोधयचं असत किंव्हा त्याचा अट्टाहास ....

दैव अंगात येणं...

देवाला दंडवत आणि लोटांगण घालण्याची प्रथा....

आपल्या परंपरा चुकीच्याच आहेत अस आपल्या मनावर बिंबवण्याचा केलेले प्रयत्न....

पण कांतारा पाहून बाहेर पडताना या सगळ्या गोष्टीविषयी आदर वाटतो.... 

त्यामागचा खरा विचार समजतो....

आपल्या प्रथा, परंपरा ,संस्कृती आपण का जपली पाहिजे याचं उत्तर मिळतं....

वृषभ शेट्टी हा नक्की काय हिरो आहे हे पाहायचं असेल तर कांतारा पहावा.....

चित्रपटातील एक एक प्रसंग तुमची नजर खिळवून ठेवतो....

शेवटची 15 मिनिटे तर वृषभ शेट्टी ने काय  अभिनय केलाय..... नादच....

कांतारा सिनेमा गृहात अनुभवावी अशी कलाकृती...

Universal Postal day/जागतिक टपाल दिन

 जागतिक टपाल दिन 

सगळ्या जगात 9 ऑक्टोबर हा जागतिक टपाल दिन म्हणून साजरा केला जातो.

आजकालच्या युगात सगळं कसं फास्ट झालं आहे. इंटरनेट च्या युगात लगेच आपण एकमेकांना संदेश पाठवू शकतो..

पंरतु टपाल सेवा ही खुप जुनी आहे. 20 ते 25 वर्षां पूर्वी टपाल सेवा एक महत्त्वपूर्ण भूमिका बजावत होती. सामान्य माणसाला एक आधार म्हणून पोस्ट काम करत होते.

आता पोस्ट सुद्धा डिजिटल झाले आहे. या आधुनिक जगात टिकण्यासाठी पोस्ट सेवेने सुद्धा त्याच्यात बदल केला आहे. इंटरनेट चा अधिकाधिक वापर करत आहे. 

युनिव्हर्सल पोस्टल युनियन चा हा वर्धापन दिन म्हणून साजरा केला जातो.

पोस्टाला या काळात अधिकाधिक अपडेट ठेवण्यासाठी पोस्टामध्ये नवनवीन तंत्रज्ञानाचा वापर केला जात आहे.

' Post for Planet ' ही या टपाल दिनाची थीम आहे.

युनिव्हर्सल पोस्टल युनियन :-

या संस्थेची स्थापना 9 ऑक्टोबर 1874 झाली.

भारत या युनियन चा सदस्य 1 जुलै 1876 झाला. पहिला आशियायी देश म्हणून भारत या युनियन चा सदस्य ठरला.

पोस्टाला नवसंजीवनी देण्यासाठी भारत सरकार सध्या नवनवीन संकल्पना राबवत आहे.

Real Rich And Fake Rich / खरी श्रीमंती आणि खोटी श्रीमंती

 Real Rich And Fake Rich /

खरी श्रीमंती आणि खोटी श्रीमंती 

समाजामध्ये जीवन जगत असताना श्रीमंत आणि गरीब ही दोन प्रकारची लोक आढळतात. पण श्रीमंती म्हणजे नक्की काय असते?

आपल्याला कसं श्रीमंत होता येईल ? हा प्रश्न सगळ्यांना पडलेला असतो. प्रत्येक जण श्रीमंत होण्यासाठी धडपड करत असतो. आपली आर्थिक परिस्थिती सुधारावी आपल्याकडे भरपूर पैसा यावा असं प्रत्येकाला वाटत असतं. 

पण नक्की खरी श्रीमंती म्हणजे काय असते. ती कशी प्राप्त होते. नक्की कशाला श्रीमंती म्हणायचं.

लक्षात घ्या खरी श्रीमंती म्हणजे काय ते आपण पाहू.

 ● खरी श्रीमंती म्हणजे  

- तुमची बँकेत असणारी आपली Savings....

- तुम्ही केलेली  FD , तसेच पोस्टऑफिस मध्ये केलेली RD....

- तुम्ही स्वतःसाठी उघडलेले PPF Account आणि त्यात दर महिन्याला जमा करत असलेली थोडी थोडी रक्कम...

- NPS मध्ये गुंतवणूक केलेले पैसे जे महागाई दरानुसार वाढत जाणारे....

- एखादा best सुरू केलेला Mutual fund आणि त्यात शिस्तबद्ध पणे जमा करत असलेली रक्कम.......

- चांगल्या कंपनीचे कमी किमतीत घेतलेले Share ज्याची किंमत दिवसेंदिवस वाढत जाते....

- योग्य सल्ला घेऊन केलेला SIP....

- आपल्या कुटुंबाला सुरक्षित ठेवण्यासाठी घेतलेली Mediclaim Policie....

- आजकालच्या धावपळीच्या युगात वावरताना लवकरात लवकर घेतलेला टर्म इन्शुरन्स....

या सगळ्या माध्यमातून सतत केलीली पैशाची गुंतवणूक म्हणजे खरी श्रीमंती होय...

"  स्वतःला गुंतवणूकीची सवय लावून आर्थिक स्वातंत्र्याकडे केलेला सुंदर प्रवास  " 

श्रीमंती कडे वाटचाल करत असताना एका रात्रीत आपण श्रीमंत होऊ शकत नाही. त्यासाठी वेळ द्यावा लागतो. बचतीची सवय लावून जमा केलेला पैसा योग्य ठिकाणी गुंतवला की आपला श्रीमंतीचा प्रवास सुरु होतो.

लक्षात ठेवा....

' खरी श्रीमंती तीच 

               जी दिसत नाही.  '

 

● खोटी श्रीमंती...

आता खोटी श्रीमंती ही नक्की काय भानगड आहे. 

तर श्रीमंत म्हणजे कोण हाच आपला मोठा गैरसमज झालाय की जे दिसते त्यालाच आपण खर समजतो. पण तस असत नाही. हे आपल्या लक्षात यायला हवं ...

तर यामध्ये कशाचा समावेश होतो तर खालील बाबींचा .....

-  भरपूर कर्ज काढून घेतलेले मोठे घर...

-  कर्जावर घेतलेली महागडी कार...

( जिची किंमत दिवसेंदिवस कमी होत जाते. )

- महागडे मोबाईल..Apple ( ज्याची खरं तर काहीच गरज असत नाही.

- दिखावा करण्यासाठी विनाकारण खरेदी केलेले महागडे कपडे...

- social media वर फोटो टाकण्यासाठी केलेला खर्च...

- Credit card ( क्रेडिट कार्ड च्या चक्रामध्ये अडकून वाया घालवलेली संपत्ती ) आपली संपत्ती जर कोण पोखरत असेल तर ते म्हणजे आपलं फुकट भेटतात म्हणून घेतले क्रेडिट कार्ड...

( आत्ताच ते फेकून द्या )

- Online Shopping ( गरज नसताना केलेली)

य सगळ्या गोष्टी आपल्या खिशातून पैसा घेऊन जातात. वाढवत नाहीत.

अशा श्रीमंतीला फसू नका. लोकांना दखवण्यासाठी  मिरवण्यासाठी पैसे खर्च करू नका.

लक्षात ठेवा.....

" खोटी श्रीमंती ती, जी दिसते पण

                    प्रत्यक्षात असतं नाही. " 

" जर तुमच्या डोक्यावर कोणत्याही प्रकारचे कर्ज नसेल आणि तुम्ही छोटीशी का होईना बचत करत असाल तर तुम्ही इतर खूप लोकांच्या पुढे आहात. ज्यांच्या डोक्यावर कर्ज आहे. "

" तुम्हांलाचं फेडावं लागेल अशा मोठ्या कर्जाच्या विळख्यात सापडूच नका. " सजग रहा. 

पैसा वापरण्यापूर्वी काही बाबी लक्षात घ्या :- 

◆ खर्च कमी ठेवा. 

कमीत कमी खर्च करण्याची सवय लावून घ्या. काटकसर आणि चिंगुसपणा यात फार थोडा फरक आहे तो समजून घ्या.

◆ तुमच्या मालमत्ता मजबूत ठेवा.

योग्य ठिकाणी गुंतवणूक करा. पैसा वाढवण्यासाठी प्रयत्न करा. मालमत्ता मजबूत कशा होतील याकडे लक्ष द्या.

◆ आर्थिक मजबुती नंतर मोठं घर घ्या.

आधी आपल्या आर्थिक मजबुती कडे लक्ष द्या आणि मगच मोठं घर घेण्याचा विचार करा. विनाकारण मोठ्या कर्जाच्या विळख्यात अडकू नका.

◆ छानशी गाडी घ्या.

कार घेताना आपला जेवढा वार्षिक income असेल त्याच्या अर्ध्या किमतीची कार आपल्याकडे असावी.

◆ रॅट रेस मध्ये अडकून पडू नका.

शाळा - कॉलेज - नोकरी - कर्ज - EMI - निवृत्ती अशा Rat race मध्ये अडकून पडू नका.

आर्थिक स्वातंत्र्य मिळवण्यासाठी धडपड करा. ते एकदा मिळालं की तुम्हाला हवं ते करा.

 आयुष्य एन्जॉय करा.

आवडते ते काम करा.

मनसोक्त फिरा...

आयुष्य आनंदात जगा...

तुम्हाला आर्थिक स्वातंत्र्य मिळवण्यासाठी हार्दिक शुभेच्छा 🙏🙏

अग्निपथ योजना आणि तरूणांचा विरोध

 

तरुणांना लष्करात सेवेची संधी देण्याचा दृष्टीने सरकारने अग्निपथ योजना आणलेली आहे.

             सरकारने अग्निपथ योजना जाहीर केली आणि लगोलच त्याला विरोध सुरू झाला. अग्निपथ योजनेला होणार विरोध आणि त्याबद्दल तरुणांचे काय म्हणणे आहे हें पाहण्याआधी अग्निपथ योजना नक्की काय आहे हे आधी पाहू या...

अग्निपथ योजना नक्की काय आहे ???? 

● 4 वर्ष सैन्यात नोकरी करण्याची संधी

● वय 17 ते 22 वर्ष . यावेळी त्याची मर्यादा 23 वर्ष असेल कारण कोरोना मुळे 2 वर्ष सैनिकांची भरती झालेली नाही.

● पगार

पहिल्या वर्षी :- 30,000 

दुसऱ्या वर्षी :- 33,000

तिसऱ्या वर्षी :- 36,000

चौथ्या वर्षी :- 40,000

● 10 वी / 12 पास 

● पगारातून काही रक्कम कपात केली जाईल व त्यात सरकार काही रक्कम ऍड करेल म्हणजे शेवटच्या वर्षी 11 ते 12 लाख रुपये मिळतील..

● फक्त सैनिक म्हणून भरती केली जाणार अधिकारी नाही.

● जे सैन्यात भरती होतील त्यांना ' अग्निवीर ' म्हंटल जाणार आहे.

● 4 वर्षानंतर त्यातील 25 % अग्निवीर यांना पुन्हा सेवेत सामावून घेतले जाणार...

● राहिलेल्या 75 % अग्निवीरांना एक सर्टिफिकेट दिल जाईल त्यामुळे त्यांना सरकारी नोकरी मध्ये फायदा होईल.

● अग्निवीरांचा 48 लाखांचा विमा उतरवला जाईल.

● जर अग्निवीर शहीद झाला तर त्याला लाभ दिले जातील.

फायदे :-  

◆ तरुणांना सैन्यात नोकरीची संधी ..

◆ शिस्तप्रिय समाज निर्माण होईल...

◆ काही प्रमाणात पैसा मिळेल....

◆ समाजात जबाबदार नागरिक तयार होतील...

सुरुवात कधी :- 

90 दिवसानंतर या योजनेला सुरुवात होणार आहे आणि या अग्निवीरांचा कालावधी संपला की पुन्हा 90 दिवसात दुसरी भर्ती होणार आहे.

 अग्निपथ योजनेला विरोध का आहे ?? 

◆ कायम नोकरी नाही...

◆ पेन्शन नाही..

◆ आधीच्या सैनिकांन प्रमाणे मेडिकलचे लाभ नाहीत...

◆ आता अग्निवीर भरतीच होणार आधीची भरती होणार नाही...

◆ चार वर्षे सेवा केल्यानंतर काय हा मोठा प्रश्न उभा राहील...

◆ गावाकडे मुलगा आर्मीत भरती झाला की त्याचे लग्न जमायचे पण आता तसं होणार नाही कारण नोकरी फक्त 4 वर्षच असेल त्यापुढे नाही...

◆ अग्निवीराची 25 % मध्ये निवड झाली नाही तर काय??

◆ देशात जे 20 ते 25 लाख तरुण आर्मी मध्ये जाण्यासाठी 2 ते 3 वर्ष तयारी करत आहेत ते काय 4 वर्षाच्या अग्निपथ योजनेसाठी का ???

◆ प्रशिक्षित तरुण जर उद्या बाहेर पडले आणि ते जर घटक शक्तींच्या संगतीत आले तर देशाचे अधिक नुकसान होऊ शकत...

           कोणत्याही देशातील सरकार हे आपली आर्मी सक्षम करण्यासाठी प्रयत्न करत असते. जास्त सैनिक म्हणजे प्रबळ आर्मी अस नसतं तर ज्या देशाकडे आधुनिक हत्यारे आहेत ती आर्मी बलवान असते. म्हणून प्रत्येक देश मनुष्यबळ कामींकरून त्या वर होणारा खर्च या अत्याधुनिक साधनांकडे वळवण्याचा प्रयत्न करत असतो. 

             खूप वर्षानंतर भारत सरकारने आर्मी मध्ये सुधारणा करण्याचा प्रयत्न केला आहे. हा निर्णय चांगला आहे पण त्यातील काही त्रुटी दूर करून ही योजना राबवली तर उत्तम होईल.

           नवीन कोणतीही योजना आकार घेत असताना त्यामध्ये काही त्रुटी राहू शकतात पण त्यातील चुका दुरुस्त करून आपण ती योजना राबवू शकतो तिला सरसकट विरोधाला विरोध करण हे बरोबर नाही..

Honesty is a valuable quality/प्रामाणिकपणा एक बहुमूल्य गुण...

               काही दिवसांपूर्वी वर्तमानपत्रात एक बातमी वाचनात आली.  फलटण स्टँड वर एका व्यक्ती चे 10,000 रुपये हरवले. त्याला ते घरी गेल्यावर समजले की आपले पैसे कुठे तरी पडले. ते शोधण्यासाठी तो पुन्हा स्टँड वर आला. या गडबडीत रात्रीचे 10.30 वाजले. तो जेव्हा स्टँड वर आला आणि चौकशी करू लागला तेव्हा एका साध्या कपड्यात असणारा गावाकडच्या माणसाने त्याला ते परत केलं. ज्या माणसाला हे पैसे सापडले त्याची चौकशी केल्यावर कळले की हा माणूस 6 वाजता स्टँड वर घरी जाण्यासाठी आला होता. पण गावाकडे जाण्यासाठी लागणाऱ्या तिकिटाला 10 रुपये कमी होते. त्यामुळे तो तसाच स्टँड वर थांबला होता. त्याला ही 10,000 हजार रुपयांची रक्कम 8 वाजताच सापडली होती. 

              आता विचार करा ज्या माणसाला घरी जाण्यासाठी 10 रुपये कमी होते आता त्याच्याकडे 10,000 रुपये होते त्याने काय करायला पाहिजे होत. तो स्पेशल गाडी करून घरी जाऊ शकत होता. पण तो ते पैसे घेऊन कुठेही गेला नाही. तो तिथेच स्टँड वर थांबला होता. ज्याकोणाचे हे पैसे असतील त्याला ते परत करण्यासाठी आणि तिकीटाला 10 रुपये कमी आहेत म्हणून पण त्याने त्या सापडलेल्या पैशातील एकही रुपया त्याने खर्च केला नव्हता. 

                 हरवलेले पैसे मिळाल्यानंतर ती व्यक्ती 1000 रुपये ह्या माणसाला देत होती. पण याने ते घेतले नाहीत. तर त्या माणसाने त्या व्यक्ती कडून तिकीटाला कमी पडणारे फक्त 10 रुपयेच घेतले. इतका प्रामाणिकपणा पाहिला की कधी कधी स्वतःच्या आतमध्ये डोकावून पहावसं वाटत की आपण प्रामाणिकतेच्या मीटर मध्ये कुठे आहोत.

                हे आपले पैसे नाहीत मग ते घेण्याचा आपल्याला काय अधिकार आहे. ज्याचे ते आहेत त्याच्याकडे पाहोचवणे हे आपले कर्तव्य आहे. दुसर्याच्या वस्तूला आपलं म्हणणं चूक आहे. किती सरळ आणि साधं तत्वज्ञान आहे या माणसाचं. आत्ताच्या या स्वार्थी जगात अशा प्रामाणिक माणसांचा खूप आदर वाटल्याशिवाय राहत नाही. या माणसांचं अगदी साध सरळ तत्वज्ञान असत. माणसाची खरी पारख जर काररायची असेल तर ती त्याच्या कपड्यांवरून न बकरता त्याच्या अंगी असणाऱ्या गुणांवरून करायला हवी. 

              याउलट जेव्हा मी शिकलेली , भरपूर डिग्री घेतलेली माणसं जेव्हा लाच घेतात तेव्हा चीड येते. आणि अशी अशिक्षित माणसं किती साधी , सरळ विशेषतः प्रामाणिकपणे वागतात तेव्हा प्रश्न पडतो की खरंच शिक्षणाने माणूस घडतो का ? माणूस उच्च शिक्षित झाला म्हणजे सगळे गुण त्याच्या अंगी आले अस होत का ? का नक्की कशात प्रॉब्लेम आहे उच्च शिक्षण घेतलेल्या माणसात का ? आपण देत असलेल्या शिक्षण पद्धतीत ? 

             मूल्य न शिकता जर नुसतं डिग्री घेऊन आपण शिक्षित होणार असू तर सगळी यांत्रिक पिढी निर्माण होईल. जी फक्त आणि फक्त स्वतःचाच विचार करेल. यासाठी तर शाळांमध्ये सध्या मूल्यशिक्षण सुद्धा तास असतो. आपल्या वेळी अस काही होत का ? तर नाही खर बोलणे , इतरांना मदत करणे , प्रामाणिकपणे काम करणे हे सगळं घरीच गोष्टी मधून शिकवलं जायचं. 

             प्रामाणिकपणा हा किती महत्वाचा गुण आहे. तो ज्याच्या जवळ आहे तो खरा सुशिक्षित आहे. कोणत्याही फालतू माणसाकडे तो असेल अशी अपेक्षा करण चुकीचं आहे. बहुमुल्य वस्तू ची किंमत अशा माणसांना कळत नाही आपण त्यांच्या कडून त्याची अपेक्षा ठेवू नये... 

Wildlife and human conflict: Whose fault is it? / वन्य प्राणी आणि मानव संघर्ष: दोष कोणाचा ?

                  दैनंदिन जीवन जगत असताना आपल्या कानावर विविध बातम्या येऊन धडकतात. बिबट्याच्या हल्ल्यात 2 जण जखमी , बिबट्याने शेळ्या पळवल्या , गावात बिबट्या ची दहशत, रानडुक्करांनी पिकांची नासधूस केली. हत्तीच्या हल्ल्यात एकाचा मृत्यू , गव्याच्या हल्ल्यात 2 जण जखमी. यामध्ये नक्की कोणाची चूक आहे. त्या वन्यप्राण्यांची का माणसाची ? 

               सगळ्यात महत्त्वाचे म्हणजे या घटना का वाढू लागल्यात, याचा विचार केला पाहिजे. माणसाला पाहून घाबरणारे वन्यप्राणी आता माणसांवर हल्ला का करतायेत ? ते गावात , शहरात का येतायत ?  त्यांना जंगलात रहायचं नाही का ? तर विचार केला की कळत की वन्य प्राणी गावात , शहरात आले नाहीत तर माणूसच जंगलात गेलाय. हो माणसाला आता भूमी कमी पडू लागली आहे . त्याची वाटचाल आता जंगलाकडे होऊ लागली आहे त्यामुळे जंगल कमी होत आहे. जंगल म्हणजे वन्य प्राण्याचं घर आणि त्यांना त्यांच्याच घरातून बाहेर काढलं जातंय. मग त्यांनी तरी कोठे जायचं ? मग ते गावात , शहरात आले तर चूक त्यांची नाही तर माणसांची आहे. तुमंच घर जर नष्ट केलं तर तुम्ही कुठे जाणार? जंगल त्यांचं घर आहे. माणूस कितीतरी वेगाने जंगल नष्ट करत सुटलाय. 

               शिकारीवर बंदी असली तरी किती तरी छोट्या छोट्या प्राण्यांची शिकार केली जाते. अन्नसाखळी मध्ये हे प्राणी कोणाचे तरी भक्ष्य असतात. त्यांना ते मिळाले नाही की मग ते त्यांना शोधण्यासाठी लोकवस्तीत येतात , मग सुरू जातो मानवाशी त्यांचा संघर्ष. 

              मानवाने आपल्या हव्यासापोटी जंगलची जंगल उध्वस्त केली. अमाप वृक्ष तोड केली , रस्ते बांधले. घरे बांधली आयटी पार्क तयार केले. त्यावेळी कशाचाच विचार न करणारी माणसे आता पर्यावरण प्रेमी होण्याचा देखावा करत सुटली आहेत. अशा या बोगस पर्यावरण प्रेमींना आवरलं पाहिजे. सोयी नुसार भुमिका बदलणारे खूप आहेत. वन्य प्राण्यांना दोष देणारे ही खूप सापडतील पण मूळ कारणा कडे दुर्लक्ष करून त्यावर ना बोलता आपल्या सोयीचे काय आहे हे पाहणारी लोक पहिलीत की राग येतो. 

              माणूस हा सगळ्यात स्वार्थी प्राणी आहे. तो आपल्या फायद्यासाठी कोणत्याही थराला जातो. काही दिवसांपूर्वी केरळ मधील एक गरोदर हत्तीणीला अननस मधून फटाक्यांची दारू खाऊ घातली गेली. ती हत्तीण किती तरी वेळ पाण्यामध्ये उभी होती. शेवटी तिने प्राण सोडला. काय ही माणसं आणि कसली त्यांची मानसिकता ? गंमत म्हणून काय आणि कसले कसले प्रकार केले जातात. 

               वन्य प्राणी आणि मानव यांच्यात संघर्ष अटळ आहे. तो संपवायचा म्हटलं तर लगेच नाही संपणार.  कारण ही परिस्थिती येण्यासाठी खूप वर्ष मानवाने निसर्गाची हानी केली आहे. ती लगेच भरून येणारी नाही किव्हा येणारही नाही. योग्य नियोजन करून जंगलाची काळजी घ्यावी लागणार आहे. वन्य प्राण्याचा अधिवास सुरक्षित करावा लागणार आहे. त्यांना सुरक्षित निवारा भेटेल यासाठी प्रयत्न करावा लागेल तरच हा संघर्ष काहीशा प्रमाणात कमी होऊ शकेल. हे सगळं करण्यासाठी चूक / दोष हा मनावाचाच आहे हे आधी आपल्याला मान्य करावे लागेल. मग उपाय योजनांचे नियोजन करावे लागेल.