सोमवार, २२ नोव्हेंबर, २०२१

Struggle and You / संघर्ष आणि आपण .......

          आपल्या आयुष्यात दररोज नवनवीन घटना घडतात. कधी त्या आपल्याला आनंद देतात तर कधी दुःख. पण आपल्याला दुःख नको असत हव असत ते फक्त सुख. पण लक्षात असू द्या दुःखाशिवाय आनंदाला किंमत असत नाही. जी गोष्ट आपल्याला हवी असते ती जर लगेच मिळाली तर त्याची आपल्याला किंमत राहत नाही. संघर्ष करून , कष्ट करून जर आपण एखादी गोष्ट मिळवली तर त्याचा आनंद आपण शब्दात वर्णन करू शकत नाही. आणि असा अनुभव घ्यायचा असेल तर संघर्ष खूप महत्त्वाचा आहे. त्याशिवाय जगण्यात मज्जाच नाही. हे आपण समजून घेतलं तर येणाऱ्या संकटाकडे पाहण्याचा आपल्याला वेगळाच दृष्टीकोन मिळतो.

           आयुष्यात संकट येणारचं आहेत ती आपण किती पण टाळण्याचा प्रयत्न केला तरी येतातचं. पण सगळ्यात महत्त्वाचे आहे की आपण त्याकडे कसे पाहतो. आपण जर संकटाकडे सकारात्मक दृष्टिने पाहिलं तर त्यामधून खूप काही शिकता येत. जर नकारात्मक विचार केला तर ती संकट आहे त्यापेक्षा मोठी होतात. लक्षात ठेवा संकट येतात ती आपली शक्ती काढून टाकण्यासाठी किंवा आपल्याला शक्ती देण्यासाठी पण ती सगळ्यात आधी आपल्याला विचारतात नक्की काय करायचं , निर्णय सर्वस्वी आपला असतो. आपण त्याकडे संधी म्हणून पाहिलं तर ती आपल्याला शक्ती देतात. आणि आपणं त्या कडे नकारात्मकतेन पाहिलं तर आपली शक्ती काढून घेतात. आता नक्की काय करायचं ते तुम्ही ठरवा. 

            संघर्ष करताना आपल्या मध्ये खूप बदल होतात. अनुभव मिळतो परत असं काही संकट आले तर आपण खंबीरपणे त्याला सामोरे जातो. कोणत्याही आणि कुठल्याही परिस्थितीला यशस्वी पणे तोंड देण्याची सवय लागते. आपलीच आपल्याला नव्याने ओळख होते. संकट आयुष्याकडे पाहण्याचा एक वेगळाच दृष्टीकोण देऊन जातात. तो कोणत्याही शालेय पुस्तकात मिळत नाही. त्यासाठी संघर्ष करावा लागतो. आलेल्या परिस्थितीचा समर्थ पणे सामना करावा लागतो. आयुष्यात जर समर्थ पणे उभ राहायचं असेल तर संघर्षाला पर्याय नाही. हे आपण आपल्या मनावर आधी बिंबवलं पाहिजे. 

          जर जीवन जगत असताना संकट आलीच नाहीत तर ...? काय होईल याचाही विचार करा. अपयशा शिवाय यशाला किंमत नसते. 


                  मग सांगा आयुष्यात संकट येणं वाईट का चांगलं ? संघर्ष करण चांगलं की वाईट ? दैनंदिन आयुष्यात छोट्या मोठया लढाया होणाराचं त्यांपैकी काही आपण जिंकू काही हरू पण जीवनाच्या युद्धात मात्र आपण जिंकल पाहिजे. त्यासाठी सगळ्या महत्वाचा आहे तो म्हणजे संघर्ष........



रविवार, २१ नोव्हेंबर, २०२१

Cooking: - An art / स्वयंपाक :- एक कला.....

 


           स्वयंपाक करण ही तर बायकांची काम आहेत. तो त्यांनीच करावा. एखादा पुरुष जर स्वयंपाक करत असेल तर त्याला बायकी म्हणून संबोधले जाते. स्वयंपाक करणं हे काम आपलं नाही किंवा त्या कडे तुच्छतेने पाहिलं जातं. पण खरंच स्वयंपाक येणे किती गरजेचे आहे ,  त्याच काय महत्व असतं हे कळायला लागलं आहे. त्याकडे एक काम म्हणून न पाहता ती एक कला आहे असं म्हणून पाहिलं तर तो करताना आनंद अनुभवता येतो. 

           आजच्या स्पर्धेच्या युगात घरातील पुरुष आणि महिला या दोघांनाही नोकरी करावी लागते. मग घरी येऊन त्या महिलेला स्वयंपाक करावा लागतो. पण जर तो दोघांनीही केला तर तिलाही बरं वाटत. अशा परिस्थितीत पुरुषांनी स्वयंपाक करण्याच्या कामात खरंच मदत करणं गरजेचं आहे. जीवनात सर्व काही करायचं ते पोटासाठी मग त्यात कसंही आणि काहीही टाकायचं का ? जर आपल्याला स्वयंपाक येत असेल तर नवनवीन पदार्थ बनवून त्याची चव आपण घेऊ शकतो. जे आपल्याला हवं ते बनवून खाऊ शकतो. स्वयंपाक करताना नवनविन प्रयोग करू शकतो.

           स्वयंपाक करता आला की आपलं कोणावरही अवलंबून राहत नाही. घरी स्वयंपाकाच्या कामात आईला मदत करू शकतो. शिक्षण, नोकरी, व्यवसाय यांमुळे जरी बाहेर राहण्याची वेळ आली तर स्वयंपाक जर येत असेल तर आपली काही अडचण होत नाही. चांगलं पौष्टिक बनवून खाऊ शकतो. आरोग्याचे प्रश्न निर्माण होत नाहीत. 


          कोणतंही काम छोटं असत नाही. आजकाल आपण पाहतोय की बाहेर हॉटेलमध्ये कूक हे सर्रास पुरुषच आहेत. त्यांनी बनविलेले पदार्थ पाहिले की वाटत की असा स्वयंपाक आपल्यालाही यायला हवा. तुम्ही एक उत्तम स्वयंपाकी असाल तर बाहेरच्या जगात तुम्हाला खूप संधी आहेत. मोठमोठ्या हॉटेल मालक उत्तम कूकला भरपूर पगार देण्यासाठी तयार आहेत. पण तुमच्या कडे ते कौशल्य असलं पाहिजे. सगळ्यात महत्त्वाचे म्हणजे हॉटेल,रेस्टॉरंट, ढाबा हे प्रसिद्ध होतात वा नावारूपाला येतात त्याच सगळं श्रेय त्या कूकच असत. 

          खरंच स्वयंपाक करता येणं खूप गरजेचं असतं. ज्यांना हे कौशल्य आत्मसात आहे ते खरच भाग्यवान आहेत पण ज्यांना याचा गंध नाही त्यांनी प्रयत्न पूर्वक हे शिकायला हवं अस मला वाटत. जे स्वयंपाक शिकण्यासाठी प्रयत्न करतायेत त्यांना माझ्या शुभेच्छा....


शनिवार, २० नोव्हेंबर, २०२१

Equality in the home: - Boy and girl / घरातील समानता :- मुलगा आणि मुलगी

          आपणं आजूबाजूला पाहत असतो की घरात जर मुलगा आणि मुलगी हे दोघे असतील तर मुलाला हवं ते करण्यासाठी पाठिंबा दिला जातो. त्याच जे काही स्वप्न असेल त्यासाठी घरचे त्याला मदत करतात. आर्थिक पाठींबा दिला जातो. जर त्या कुटुंबाची  परिस्थिती नसेल तर त्याच्या शिक्षणासाठी, व्यवसायासाठी, प्रकल्पा साठी कर्ज काढले जाते. त्याने काही कौतुकास्पद काम केलं तर त्याच घरात खुपचं कौतुक केलं जातं. या सगळया बद्दल माझा काहीही आक्षेप नाही. आणि आक्षेप असण्याचं कारण पण नाही. पण त्या मुलाच्या जागी त्याच घरातील मुलगी असेल तर तिच्यासाठी नक्की काय केलं जातं ? नसेल तर का ? सरळ प्रश्न आहे. 

         मुलगीला घरात कमी लेखल जात. ती आपल्यावर एक जबाबदारी आहे असं वागवलं जात. तिची स्वप्न काय आहेत याचं कोणालाही काही पडलं नसत. फक्त तिच योग्य वय होईपर्यंत जस जमेल तसं तिचं शिक्षण करायचं आणि वय झालं की लग्न करून देऊन जबाबदारीतून मुक्त व्हायचं. ती शिक्षणात उत्तम असली तरी तिच्या शिक्षणापेक्षा लग्नाला प्राधान्य दिलं जात. ती शिकून  काय करणार. तिला जरी नोकरी लागली तरी त्याचा आपल्या काय फायदा जो काही फ़ायदा होयाचा असेल तो तिच्या नवऱ्याला होणार मग कशाला ? बऱ्यापैकी घरांमध्ये अशी परिस्थिती असते.

          पण असं का घडत ? तर याला खूप कारणे आहेत. आपली  पुरुषप्रधान संस्कृती. लहानपणा पासून मुलांच्या मनावर बिंबवलं जात की मुलगा घर चालवणार आहे. जर कुटुंब पुढे जायचं असेल तर ते काम फक्त मुलगाच करू शकतो. तोच मोठा होऊन कुटूंब प्रमुख होणार आहे. मुलगा हाच म्हातारपणाची काठी असतो. तो वंशाचा दिवा आहे. वंश परंपरा पुढे जायची असेल तर त्यासाठी मुलगा हवा. अगदी छोट्या छोट्या गोष्टीत सुद्धा मुलाला घरात झुकत माप दिल जात. पण मुलीच्या बाबत मात्र असं होतं नाही किंव्हा तिला काटेकोर पणे नियमांचं पालन करावं लागतं. समाजात आणि कुटुंबात जी काही बंधने असतील ती फक्त मुलीवर असतात. तिला सर्वजण नियमात बांधून ठेवतात. मात्र मुलांना याबाबतीत मोकळीक असते. ना बंधने ना काही नियम. 

           समाज आता सुशिक्षित झाला आहे. पण मुलीच्या बाबतीत तो अजूनही योग्य शिक्षित झाला असं म्हणावसं वाटतं. मुलगा आणि मुलगी हे समान आहेत आणि त्यांना दोघांनाही घरात समाजात समानतेची वागणूक मिळायला हवी. आपण लहानपणापासून घरातील मुलांवर या गोष्टी बिंबवायला हव्यात. तेव्हा कुठं ते त्यांच्या घरातील मुलगा आणि मुलगी यांत भेदभाव करणार नाहीत. समाजात खूप खोलवर ही भेदभावाची मूळ गेलेली आहेत ती सहजासहजी संपणार नाहीत. त्यासाठी योग्य प्रयत्न करणं गरजेचं आहे. त्यासाठी प्रत्येकाने आपल्या घरापासून सुरुवात करावी. आपल्या मुलांमध्ये समानतेची भावना प्रयत्नपूर्वक रुजवावी .

          ज्या काही पूर्वसमज आहेत त्याबाबत जागृतची गरज आहे. ती जेव्हा आपल्या घरापासून होईल तेव्हाच बदल घडण्यास सुरुवात होईल. 

Corona Time schools and education / कोरोना काळातील शाळा आणि शिक्षण

        जागतिक महामारी म्हणून ज्याच्याकडे पाहिलं जातं तो कोरोना आला. मार्च 2019 मध्ये सर्व शाळा, महाविद्यालये बंद करण्यात आली. कारण हा वेगळाच आजार होता. संपर्कामुळे तो वेगाने पसरतो. आणि त्याला थांबवायचं असेल तर संपर्क टाळायला हवा.  'दो गज की दुरी है जरुरी' या कारणामुळे शाळा पूर्ण पणे बंद करण्याचा निर्णय घेण्यात आला. शाळा बंद झाली पण मग विद्यार्थी कुठे आणि कस शिकणार हा प्रश्न निर्माण झाला. परीक्षा कशा घ्यायच्या , त्याचं नियोजन कस करायचं हा प्रश्न उभा राहिला . या सगळ्यांवर उपाय म्हणून ऑनलाइन शिक्षण हा पर्याय समोर आला.
 
       पण ऑनलाइन शिक्षण घेण्यासाठी सगळ्यात महत्त्वाचे म्हणजे मोबाईल हवा. इंटरनेट हवं. ह्याची जमवाजमव पालकांनी उपलब्ध करून दिली. आणि शिक्षण सुरू झालं. मुलांच्या हातात मोबाईल आला. ज्या मोबाईल ला शाळेत प्रवेश निषिद्ध होता आज त्यावरच शिक्षण सुरू झालं. गुगल मीट, झूम, युट्युब यामुळे शाळेचे वर्ग भरू लागले. मुलं आणि शिक्षक याचा दूरस्थ शिकणे आणि शिकविणे सुरू झालं. कोविड काळात शिक्षण थांबलं नाही. ते सुरू राहील. परीक्षा घेण्यात आल्या. पण काही दुर्लक्ष करता येणार नाहीत अशा गोष्टी समोर आल्यात.

        मुलांकडे मोबाईल आला तो अभ्यास करण्यासाठी ठीक आहे पण तो किती तरी वेळ त्यांच्या हातात राहिला . त्याला काही वेळ काळ राहिली नाही. त्याचा वापर शाळेसाठी कमी आणि इतर गोष्टी साठी जास्त होऊ लागला. 

        मुलं त्याच्यावर गेम खेळू लागली. लोकडॉउन मध्ये ती घरात मोबाईलमध्ये रमली. पुढे लोकडॉउन संपला पण या काही महिन्यात जी मोबाईल ची सवय त्यांना लागली ती सुटली नाही.मैदानी खेळणं न आवडता ती मोबाईल वरच गेम खेळू लागली. ऑनलाइन गेम मुळ मूळ वास्तविक जीवनापासून दूर गेली ती कृत्रिमतेत रमली  त्यामुळे शारीरिक व्यायाम कमी झाला. भूक मंदावली. डोळ्यांच आरोग्य खराब झालं. 

        इंटरनेट आणि त्यावर उपलब्ध असणाऱ्या अनेक गोष्टींचा मुलांच्या मनावर वाईट परिणाम होऊ लागला. Facebook वर सहज उपलब्ध होणारे विडिओ, त्याच प्रकारच्या व्हिडीओ सतत होणार भडिमार यांन मुळे मुलांच्या मानसिक आरोग्यावर वाईट परिणाम होतोय. जे पाहायला नको किंव्हा ज्या गोष्टी त्यांना कळायला नको हव्या होत्या. त्याच गोष्ट सहजपणे त्यांना उपलब्ध झाल्या. अभ्यास बाजूला पडला आणि मुलं वेगळ्याच गोष्टीमध्ये रंगली. मुलांच्या शारीरिक,भावनिक ,मानसिक आरोग्य खरंच धोक्यात आलंय का ? हा विचार करण्यासारखा प्रश्न निर्माण झालाय. मुलं एकटी राहू लागली कुटुंबापासून दूर जाऊ लागली आहेत. मित्रांना बरोबर खेळण्यापेक्षा त्यांना मोबाईल वर खेळणं आवडू लागलंय. 

         कोविड काळातील शिक्षण आणि ते विद्यार्थ्यांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी जी काही साधने वापरण्यात आली त्यानं फायदा होण्यापेक्षा तोटेच भरपुर झालेत. वास्तविक जीवनापासून मुलं दूर जाऊ लागल्यात. त्यांना मोबाईल मधील आर्टिफिशिल जीवनच खर वाटू लागलंय हे धोकादायक आहे. कोविड काळातील शाळा, शिक्षण याचं स्वरूप खूप बदललं. पण या बदलेलेलं स्वरूप खरंच वरदान आहे का शाप याचा विचार केला तर ते वरदाना पेक्षा शाप आहे हे जाणवत . 

शनिवार, ४ सप्टेंबर, २०२१

Crisis is good / संकट येणं चांगलंच

                           संकट येणं चांगलंच

       प्रत्येकाच्या आयुष्यात कधी ना कधी संकट येतात. ती येत राहतात. काही संकट मोठी तर काही छोटी असतात. त्यामुळे आपल्या आयुष्यात खूप काही बदलत असतं. काही बिघडत, नात्यांमध्ये दुरावा येतो. आपली चिडचिड होते. मला ज्यावेळी गरज असते त्यावेळस कोणीच मदतीला येत नाही. हे विचार सारखे मनात येतात त्यामुळे नात्यामध्ये दुरावा येतो. पैसे किती गरजेचे असतात हे समजते. शांत सुरळीत चाललेल्या आयुष्य विस्कळीत होऊन जातं. 

    

        संकट आली की ती चोहोबाजूंनी येतात. सगळ्या बाजूंनी आपल्यावर येऊन धडकतात. तेही एकाचं वेळी अशी संकट आली की ती आपल्या आयुष्यात महिना दोन महिने किंवा दोन चार वर्षेही राहतात. आपल्याला अगदी वैतागून सोडतात. आपल्या सरळमार्गी आयुष्याला खूप वळण घ्यावी लागतात. आपलं आयुष्य पार बदलून टाकतात. अगदी जीवन जगणं नकोस करतात. आपण कितीही म्हटलं नको तरी अशी संकट आपल्या आयुष्यात येतातचं. संपूर्ण जीवनात ती एक-दोन - चार कितीही वेळा येतात आणि ती आपल्याला सोसावी लागतात. अनुभवावी लागतात.


       पण अशा संकटांचा आपल्याला कितीही त्रास झाला. आयुष्य नकोसे झाले तरी एक गोष्ट लक्षात घ्यायला हवी ती म्हणजे या संकटांचा खूप फायदा होतो....


१. स्वतःची नव्याने ओळख :- 

        संकटांच्या काळात आपण इतरांशी कसे बोलतो , वागतो ,त्याला कस सामोरे जातो. त्या संकटांतून बाहेर पडण्यासाठी कोणते निर्णय घेतो हे आपल्याला समजत. याच बरोबर आपल्या कमकुवत बाजू लक्षात येतात. मर्यादा समजतात. याच बरोबर आपली शक्तीस्थाने काय आहेत याची नव्याने ओळख होते. 


२. नवी शिकवण :- 

         जीवन जगताना नवनव्या गोष्टी आपण शिकत असतो. मात्र ज्यावेळेस संकटं येतात तेंव्हा ती खूप काही शिकवून जातात. पण त्यासाठी गरज असते ती त्याकडे सकारात्मकपणे पाहण्याची. तसं आपण पाहू शकलो तर संकटात पण आपण संधी शोधू शकतो.


३. आपलं कोण :- 

         आपल्याला खरंच कोण मदत करत. आपलं कोण हे वाईट काळ असताना समजतं. वाईट काळात नक्की कोण कोण आपल्या बरोबर खंबीरपणे उभे राहत हे समजतं. आपल्या पाठीशी खरोखरच कोण आहेत हे समजण्यासाठी संकट आपली मदत करतात.


४. स्वतःविषयी विश्वास वाढतो :-

        जेंव्हा संकट असतात त्यावेळेस आपण त्याला कसं सामोरे गेलो त्यातून कसा मार्ग काढला. संघर्ष करताना आपण कसे घडत गेलो हे पाहिलं की पुन्हा नवीन संकटांशी झुंजण्याची शक्ती आपल्यात निर्माण होते. कितीही संकट आली तरी आपण ती परतून लावू असा विश्वास निर्माण होतो.


५. नम्रता :- 

        संकट आली की ती आपल्याला नम्रता शिकवतात. कसं ही उद्दामपणे वागणं बंद होत. आपल्या चुका समजतात. आपण सर्वांशी नम्रपणे वागायला लागतो. जीवन जगताना इतरांनाशी नम्रपणे वागणं खूप महत्त्वाचे असते हे संकट आपल्याला सांगून जातात.


६. जीवन समृद्ध :- 

       संकटांना घाबरून जायचं का ?  का त्यांना नाकारून तसच बेभानपणे जगत राहायचं आणि आपलं नुकसान करत राहायचं. का ती स्वीकारून त्यातुन मार्ग काढायचा. स्वतःमध्ये बदल करत संकटांना तोंड द्यायचं आणि त्यातून सहीसलामत बाहेर पडायचं हे आपल्याला ठरवायचे असत. वाईट काळाशी संघर्ष करून मार्ग काढत आपलं आयुष्य समृद्ध करत जायचं असत.


     संकट येतात ती तुमची शक्ती काढून घेण्यासाठी किंव्हा तुम्हांला अधिक शक्तिशाली करण्यासाठी पण शेवटी निर्णय तुम्हांलाचं घ्यावा लागतो. तुम्ही सकारात्मक असाल तर तुम्हांला संकट शक्ती देतात.  आणि तुम्ही नकारात्मक असाल तर ती तुमची शक्ती काढून घेतात. निर्णय शेवटी तुमचाचं ......

 

संघर्षातुन जीवन जगण्याची मजा काही वेगळीच असते...  


एक गोष्ट नेहमी लक्षात ठेवा.


" आयुष्यात समस्या नसतातचं ,

  असतात ती फक्त आव्हाने ...."



🙏🙏🙏🙏🌹🌹🌹🌹🙏🙏🙏🙏

शनिवार, २१ ऑगस्ट, २०२१

The changing world and you./ बदलते जग आणि आपण ...

                    बदलते जग आणि आपण ...


         जग अतिशय वेगाने बदलत आहे. पण आपल्याला बदल नको असतो. का तर त्या मध्ये एक प्रकारची अनिश्चितता असते. जे आहे जस आहे तसंच राहण्याची आपली मानसिकता असते. पण आपल्याला बदलांना सामोरे जावे लागेल. आपली इच्छा असो व नसो. 

बदलणाऱ्या या जगात आपल्याला टिकून राहायचं असेल तर नक्की काय करायला हवे........

यासाठी महत्वाच्या सात पायऱ्या.....


१. बदलाची भीती बाळगू नका :- 

           जीवनात खूप काही गोष्टी बदलत असतात. जे आपल्या बालपणी होतं ते आता नाही. त्यामध्ये अतिशय प्रमाणात बदल झाला आहे. तर बदलाला सामोरे जाताना त्याची भीती बाळगू नका. त्या बदलाचाचं एक भाग होऊन जा. जग कायम बदलत  असणार आहे. जुन्या गोष्टी उगाळत बसू नका.


२. बदलत्या संधी ओळखा :- 

          जग विलक्षण वेगाने बदलत आहे. आपण त्या बदलत्या जगात कोणत्या संधी आहेत त्या शोधून त्यांचा लाभ घेतला पाहिजे. नेहमी सकारात्मक विचार केला पाहिजे. कोणत्याही घटनेकडे सकारात्मकतेने पाहण्याची स्वतःला सवय लावून घेतली की आपली प्रगतीकडे वाटचाल सुरू होते. 


३. स्वतः जबाबदारी घ्या  :- 

          आपण काही करू शकलो नाही किंवा आपली काही चूक झाली झाली तर कारणे देतो. परिस्थितीला दोष देतो. इतरांनामुळे मी कसा मागे पडलो हे सांगतो. पण हे करण्यासाठी वेळ वाया घालवू नका. जे काही घडलंय आपल्या आयुष्यात त्याची जबाबदारी स्वतः घ्या. त्यातील आपल्या चुका शोधा. कुठे कमी पडलो ते पहा आणि त्या दुरुस्त करून यशाकडे वाटचाल करा. इतरांना, परिस्थितीला दोष देत बसू नका. 


४. धाडसी व्हा :-

         अज्ञाताची भीती ही नैसर्गिक आहे. त्यात चूक काहीच नाही. पण कोणतंही संकट आलं की लगेच घाबरून न जाता. थोडा विचार करा. भीतीची पर्वा न करता नियोजन करा. योग्य निर्णय घ्या. कोणत्याही परिस्थिती समोर डगमगून न जाता त्याला सामोरे जा. संकटांना घाबरू नका. त्यातुन मार्ग काढा. 


५. स्वतःला सतत नव्याने घडवत रहा :- 

         नवनवीन गोष्टी , कौशल्य शिकत रहा. बदलत्या जगातील नवनवीन कौशल्य अंगी बाणवा. आजूबाजूला घडणाऱ्या बदलांमुळे आपल्या कार्यक्षेत्राशी निगडित संदर्भ सतत नव्याने शिकत राहा. जुन्या पध्दतींपेक्षा नव्या पद्धतीचा स्वीकार लवकरात लवकर करा.


६. सकारात्मक लोकांच्या संगतीत रहा :- 

         रडगाणे गाणारे, परिस्थिती कशी वाईट आहे. असे म्हणणारे,  इतरांना दोष देणारे अशा लोकांपासून दूर रहा. नेहमी सकारात्मक विचार करणारे मित्र निवडा. नवनवीन योजना अमलात आणणारे , नवनवीन संकल्पना मांडणाऱ्या मित्रांच्या संगतीत रहा. 

         आशावादी राहणे आणि आशावादी असणे त्यामुळे आपल्याला एक प्रकारचा उत्साह येतो.

 

७. जिंकण्यासाठीचं खेळा :- 

        कायम जिंकण्याचा विचार करा. आपली क्षमता काय आहे आणि आपण काय करू शकतो यावर सर्व शक्ती केंद्रीय करा. सातत्याने होणाऱ्या बदलांचा भाग व्हा. आपण जिंकणारच आहोत हे कायम मनात असू द्या. 


         नव्या बदलांचे , संकटांचे संधीत रूपांतर करायला शिका. जीवनात संकटांना घाबरून आपण थांबलो नाही. सतत चालत राहिलो तर आपल्याला यश नक्की मिळणारचं. चांगली कामे करत रहा. कारण चांगल्या कामांमुळे एकट्याचाच फायदा होत नाही. तर इतरांचाही फायदा होतो आणि कायम होत राहतो.


       जगात बदल ही एकमेव गोष्ट स्थिर आहे. जी कधीच बदलणार नाही. तेंव्हा त्याचा स्वीकार करा. बदलाला सामोरं जाण्यासाठी सतत तयार रहा. कारण बदलचं तुम्हांला यशाकडे आणि समृद्धीकडे नेत असतो. 


गुरुवार, १२ ऑगस्ट, २०२१

The money will be yours but the resources belong to the community / पैसे तुमचे असतील पण संसाधने समाजाची आहेत.

 " पैसे तुमचे असतील पण संसाधने समाजाची आहेत.

   त्यांचा वापर वापर करताना विचार करणे गरजेचे आहे. "


तुमच्याकडे भरपूर पैसे आहेत. महागडी गाडी आहे आणि विनाकारण तुम्ही फेरफटका मारत असाल तर तुमचं चुकतंय . आता तुम्ही म्हणाल यात काय चूक आहे ? गाडी आमची आहे. तिच्यात पेट्रोल भरण्यासाठी लागणारा पैसा पण आमचाच आहे मग काय चूक आहे .


हो हे बरोबर आहे तुमचं.

पण ते पेट्रोल तुमचं नाही.

ते समाजाचं आहे. त्यावर फक्त तुमचाचं अधिकार नाही. ते योग्य कारणासाठी वापरलं गेलं पाहिजे.

तुम्ही ते विनाकारण वापर असाल तर दुसऱ्या कोणाला ते त्यांच्या कामासाठी मिळणार नाही.


आपण समाजात राहतो. जी काही नैसर्गिक संसाधने आहेत त्यावर सगळ्यांचाच अधिकार असतो. प्रत्येकाच्या गरजा पूर्ण होण्यासाठी त्याचा वापर झाला पाहिजे. त्या आपण जपुन वापरल्या पाहिजेत .


काही दिवसांपूर्वी सोशल मीडियावर एक लेख वाचला.

 तो दक्षिण आफ्रिकेचा जगप्रसिद्ध २७ वर्षाचा फुटबॉल खेळाडू सादिओ माने सेनेगल याचा तर या खेळाडूला अनेक वेळा लोकांनी त्याला हातात तुटलेल्या फोनसह पाहिलेले आहे .

भारतीय चलनानुसार पाहायला गेले तर एका आठवड्याची त्याची कमाई १ करोड ४० लाख रूपये आहे. 


एक मुलाखती दरम्यान मुलाखत घेणा-याने त्याला डिवचलेच की, 

तुमचा फोन तुटला आहे, तर तुम्ही तो बदलत का नाही ?.

त्याला उत्तर देताना तो  सहजपणे पत्रकाराला म्हणाला की, "मी ठीक करून घेईल" 


परंतु पत्रकाराचे ह्या उत्तराने समाधान झाले नाही म्हणून त्याने सेनेगलला दुसरा प्रश्न विचारला की, तुम्ही नवीन फोन का घेत नाही?? 

त्यावर सेनेगल बोलले की, " असे हजार फोन मी घेवू शकतो, १० फेरारी घेवू शकतो. २ जेट विमान खरेदी करू शकतो. डायमंडची घड्याळे खरेदी करू शकतो. 

परंतु ह्या सर्वांची मला गरज काय आहे ?? "


मी गरीब घरातूनच आलेलो आहे. गरीबी अत्यंत जवळून पाहिलेली आहे. अठरा विश्व दारिद्र्य असल्यामुळे मी शिक्षण घेऊ शकलो नाही. परंतु शिक्षणापासून कोणी वंचित राहू नये म्हणून मी शाळा, कॉलेजेस बांधले आहेत. माझ्या जवळ चांगले बुट नव्हते, तेव्हा मी विना शुज खेळत होतो. अंगावर घालण्यासाठी चांगली कपडे नव्हती. एक वेळच्या जेवणाची चिंता आईच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होती. पाणी पिऊन आम्ही झोपायचो. आणि आज सर्व काही मला मिळत आहे तर त्याचा देखावा करण्याऐवजी मी माझी संपत्ती माझ्या लोकांसाठी खर्च करतो.


तुमच्याकडे खूप पैसा आहे मग तो तुम्ही कसाही खर्च करू शकत नाही. योग्य कारणास्तव त्याचा वापर करायला हवा. पैसे आहे म्हणून महागड्या वस्तू घ्यायच्या का ? तर नाही यावेळी थोडं थांबून विचार करायला हवा कि...

तुम्हांला त्या वस्तूंची खरंच गरज आहे का ??


हा विचार केला की सेनेगल म्हणतो ते पटत. योग्य कारणासाठी आपल्याकडील संपत्ती चा वापर करायला हवा. जेणेकरून त्याचा उपयोग समाजासाठी होईल.


 एक साधा नियम आहे.

आपल्याकडे जर प्रमाणापेक्षा खूप जास्त काही असेल तर ते इतरांना दिलं पाहिजे. 

 तो आपण सगळ्यांनी अंगिकारला तर आपण आपल्या पुढच्या पिढीला एक समृद्ध समाज देऊ शकू ......।।


Shaarad Sir

उर्मिला

  उर्मिला... रामायण माहीत असत, पण उर्मिला नक्की कोण हेच काही जणांना माहीत नसतं... जेव्हा कळतं तेव्हा काय तर लक्ष्मणाची पत्नी एवढंच... एखादी ...