What people will say / काय म्हणतील लोक ......

          लोक काय म्हणतील.....?

जीवन जगताना आपल्या समोर पडलेला एक मोठा प्रश्न म्हणजे...

लोक काय म्हणतील....

मी जर अस केलं तर लोक काय म्हणतील, मी असा वागलो तर लोक काय म्हणतील. व्यवसाय निवडताना, लोक काय म्हणतील याचा विचार करत असतो. 

एखादी छोटी गोष्ट करताना सुद्धा लोक काय म्हणतील याचा विचार आपल्या मनात येतो...

- रस्त्यावर चालत जाताना आइस्क्रीमचा गाडा दिसतो आणि आपल्याला आइस्क्रीम खायची असते तर अशी रस्त्यावर चालत चालत आइस्क्रीम....? 

मग मनात विचार  येतो...

लोक काय म्हणतील.....?

- एखादा ड्रेस आपल्याला खूप आवडतो पण वाटतं योग्य दिसेल का ? आपण घालावा का ?

लोक काय म्हणतील..?

- एखादी आवडणारी गोष्ट मग ती कोणतीही असूद्या ती बिनधास्तपणे करता येत नाही....

का तर...

लोक काय म्हणतील?

आपले छंद जोपासताना पण हाच विचार आपल्या मनात चालू असतो. घर बांधताना, घरी कार्यक्रम करताना सुद्धा लोक काय म्हणतील याचा विचार आपण करत असतो. अगदी साधी गोष्ट असली तरी आपण ती करताना लोक काय म्हणतील याचाच विचार करीत असतो. खरच याची गरज असते का? तर अजिबात नाही...

लोक काय म्हणतील?

याचा आपण इतका विचार करतो की आपलं जगणं सीमित होऊन गेलंय...

किती जणांना त्यांच्या मनाप्रमाणे जगात आलं नाहीं आणि येतही नाही...

 

त्याला ही काही कारण आहेत 

आपल्या समाजात अशी काही माणसं आहेत की....

आम्हाला करता येत नाही तर इतर कुणालाही करता येऊ नये, ह्या वैचारिक पातळीची माणसे स्वतःही मनाप्रमाणे जगत नाहीत, इतर कुणालाही जगू देत नाहीत. अशा मनोवृत्तीला आपण इग्नोर करायचं असतं....

आपण स्वतःसाठी जगतो. आपल्या आयुष्याला आपण जबाबदार असतो. तर लोक काय म्हणतील, याची पर्वा किती आणि का बाळगायची? 

याचा अर्थ असाही नाही की मुद्दाम लोकभावना लाथाडाव्यात वा लोकांना दुखावावे... 

पण, जी गोष्ट आपल्याला पूर्णपणे पटली आहे, जी अवैध, अनैतिक, कोणाचं नुकसान करणारी नाही, ती लोकलज्जेपायी न करणे अथवा एखादी गोष्ट अवैध, अनैतिक, वाईट असतानाही लोकानुनय म्हणून करत राहाणे, याला पण काय लॉजिक आहे का ? 

लोक काय म्हणतील...

खरंच लोक काय म्हणतील हा प्रश्न जर बाजूला टाकला तर किती स्वतंत्रपणे, मनमोकळे आयुष्य आपल्याला जगता येईल...

लोकांकडे लक्ष न देता आपण आपल्याला आवडेल ते काम करत राहायचं....

जो तो आपल्या गरजेप्रमाणे पाहत असतो

ज्याची जशी गरज तसा त्यांचा दृष्टीकोन.

त्यामुळे आपलं मन जर आनंदी आणि प्रचंड उर्जेने भरलेलं असेल तर लोकांना काहीही म्हणू द्या....

Ignore it...

भाड मे जाये दुनिया...

जे आपल्याला आवडत ते करायचं .....

बिनधास्त जगायचं ....

आपल्या आयुष्यातला आनंद अनुभवायचा........

कोण काय म्हणतंय याचा आपण विचार करत बसलो तर जगायचं राहून जाईन.....

लक्षात ठेवा जीवन जगताना आपण ते कसे जगतो हे महत्त्वाचे असते. आनंदाने की दुःखाने .....

           वेळ कोणासाठी थांबत नाही ती कायम सुरू असते. आइस्क्रीम खाताना आपल्या लक्षात येत की ती खाल्ली किंव्हा नाही तरी ती वितळते.....

मग आपण काय करायचं तिला वेस्ट होऊ द्यायचं का टेस्ट करायचं. हा निर्णय सर्वस्वी आपलाच असतो...  

कोण काय म्हणेल हा विचार नकोच. आयुष्य आपलं मग कोणाचा कशाला विचार करायचा. मजेत जीवन जगता आलं पाहिजे. 

लोक काय म्हणतील?

याकडे जर आपण लक्षचं दिल नाही, तर आपलं जगणं आनंदाचं होतंच. आणि मग आपल्या जगण्याची खरी मज्जा येते.. 

आणि जे काही आपल्या आयुष्यात होणार आहे त्याची जबाबदारी आपल्यालाच घ्यावी लागते. त्यातून आपण उत्स्फूर्त होतो, उत्कट होतो आणि स्वतःशी प्रामाणिक, खरेही होतो...

- कोण काय करतय, कोणाचं काय चाललंय याकडे लक्ष दिलं नाही की निवांत जीवन चालत. 

जीवन जगताना कोणाशीही स्पर्धा नको. कोणत्याच बाबतीत नको. 

- कोणाकडे पाहून कसलाही मत्सर नको. प्रत्येकाचं आयुष्य वेगळं आहे. त्याच्याशी आपली स्पर्धा नकोच. ती करूही नये. 

- सगळ्यात महत्त्वाचे कोणालाही कोणाचंही काही पडलं नाही. आणि नसत पण. फक्त आपण तसा विचार करत नाही. याला काय वाटेल त्याला काय वाटेल हाच विचार करत असतो. 

- एक गोष्ट लक्षात ठेवा तुम्ही चांगले करा किंव्हा वाईट लोक तुम्हांला नाव ठेवणारचं. त्या गोष्टीप्रमाणे लोक घोड्यावर बसूनही देत नाहीत आणि त्याला घेऊन चालू ही देत नाहीत. 

            लोक काय म्हणतील हा विचार करणं सोडून द्यायला पाहिजे. जे काही आपल्याला आवडत ते करायचं. बिनधास्त करायचं. आपल्याला कशात आनंद मिळतो ते शोधल पाहिजे आणि ते केलं पाहिजे. मग त्यावेळी कोण काय म्हणतय हा विचार नको. 

शेवटी 

 'हे जे आहे ते असण्यातं, जे जे करावसं वाटण ते करण्यात' जीवन सामावलेलं आहे...

जे चिरंतन असं सृष्टीचं रहस्य आहे...

गृहिणींचा आत्मसन्मान राखणे आहे गरजेचे .....

          सामाजिक जीवनात जगत असताना कामांची विभागणी झालेली आहे. पुरुषाने कमावण्यासाठी घराबाहेर जायचं आणि स्त्री ने घर सांभाळायचं. पण अलीकडे स्रियां नोकरी करू लागल्या आहेत त्या नोकरी करत करत घर पण सांभाळतात. तसेच काही स्त्रीया घरातच काही छोटे छोटे व्यवसाय करत असतात. पण अजूनही काही स्त्रीया घर सांभाळत आहेत. जेव्हा एखादी स्त्री कमावते तेव्हा तिचा आत्मसन्मान राखला जातो पण जर ती कमावत नसेल तर तिला कसलाही मान दिला जात नाही. ती काहीच करत नाही घरातच असते. त्यासाठी house wife हा गोंडस शब्द वापरला जातो. 

          पण ती घरात असते म्हणून तर इतर बाहेर जाऊन काम करू शकतात आपली स्वप्न साकार करू शकतात. ती कुटुंबाची काळजी घेते त्यामुळे इतर बिनधास्त असतात. कुटुंबातील प्रत्येक सदस्याला काय हवं काय नको हे ती पाहत असते. कुटुंबातील सगळ्यांचे आरोग्य चांगले राहण्यासाठी ती उत्तम स्वयंपाक करते. पौष्टिक अन्न पदार्थ बनवून खायला घालते. घराची स्वच्छता ठेवते. ती कुटुंबातील सर्व सदस्यांची काळजी घेत असताना किती वेळ आणि किती काम करते ह्या कडे कोणीच लक्ष देत नाही. 

    तिच्या कामाची दखल पण घ्यायला आपल्या कडे वेळ नसतो. मग ती आई असो का पत्नी असो. आपल्याला कामाचा थकवा आला तर आपण एक दिवस काहीच काम करत नाही. निवांत आराम करत असतो कधी कधी कामाचा कंटाळा आला तर आपण 2 दिवस सुट्टी घेऊन आराम करतो त्यावेळी काहीच काम करत नाही. पण तसं घरातील गृहीणीच नसतं तिला घरातील काम करावंच लागत अगदी ती आजारी असली तरी तिची घरकामातून सुटका नसते. हा विचार आपण कधी करतो का ? का आपण ठरवून टाकलं आहे की तिला आरामाची गरज नाही. 

         समाजात जे पैसे कमावतात त्यांना मान असतो पण इतरांना काहीच किंमत नसते का ? आपण जर असा संकुचित विचार करत असू तर कुठं तरी चुकतंय. प्रत्येकाला मान द्यायला हवा. इथे कोणीही कमी प्रतीचा नाही. कोणतंही काम छोटं किंव्हा मोठं असत नाही. सगळीच काम श्रेष्ठ असतात मग ती काम करणारी माणसे कमी आणि मोठ्या दर्जाची कशी असू शकतात. आपण जर सर्वांचा सन्मान करू लागलो तर इतरही करू लागतील. गृहीणीचं महत्त्व समजून घ्यायला हवं. जो कोणी त्यांना कमी लेखत असेल त्यांनाही त्याचं महत्त्व समजून सांगाव लागेल. 

        आपण याची सुरुवात आपल्या घरापासून करूयात प्रथम आपल्या घरातील गृहीणींचा सन्मान राखु या. खरच हे खूप गरजेचं आहे. ते आपण मान्य करायला पाहिजे. पटतंय ना. 

Learn to say No / नाही म्हणायला शिका .....

 

          दैनंदिन जीवन जगत असताना आपण योग्य वेळी नाही म्हणायला शिकलं पाहिजे. नाहीं तर इतर आपल्याला गृहीत धरतात आणि आपल्यावर वेगवेगळ्या जबाबदाऱ्या देतात. त्या जबाबदर्याच्या ओझ्याखाली आपण घुसमटून जातो. अपेक्षांचे ओझे वाढत जाते. आणि त्यात आपण पूर्ण पणे घेरलो जातो. 

         योग्यवेळी आपण नाही म्हणायला शिकलं पाहिजे. आपण विचार करतो की त्याला वाईट वाटेल , आपल नात संपेल , आपली मैत्री संपेल. मित्र दुखावेल , नाही कसं म्हणायचं. नाही म्हटलं तर काय होईल...असे खूप विचार मनात येतात आणि त्यामुळे आपण नाही म्हणत नाही. पण या मुळेचं आपण अडचणीत येत असतो. स्वतःला संकटात टाकत असतो. त्या वेळी वाटत का नाही म्हणायला पाहिजे होत. 

        खरच जेव्हा अशी वेळ येते तेव्हा बिनधास्त नाही म्हणायला शिका. जे काही होईल ते होईल जास्त विचार करत बसू नका. स्पष्ट बोलण्याने समोरचा काही वेळ दुखावेल पण त्यालाही आपलं म्हणणं पटेल. पण आपण नाही म्हणायला उशीर केला तर नातं कायमच संपेल. 

          आपण कायम कोणतंही काम असो, की एखादा निर्णय असो , तर आपल्याला सगळे जण गृहीत धरतात. आपल्या विचाराला काहीही किंमत राहत नाही. एक वेळ चांगल्या कामासाठी आपल्याला गृहीत धरलं तर ठीक असतं पण इतर कामासाठी ते चुकीचे असतं. हे होऊ नये म्हणून आपण काळजी घेतली पाहिजे. सजग राहायला हवं. 

         आणखी एक की विनाकारण आपण त्रास सहन करायचा. आधी आधी आपली माणसे आपल्याला गृहीत धरतात नंतर इतर ही तसंच करतात. हे अधिक त्रासदायक होऊ नये या साठी योग्य वेळी नाही म्हणायला शिकलं पाहिजे. 

        एखाद्या बाबतीतही नाही म्हणायचं हे ही एक कौशल्य आहे ते आपण आत्मसात केलं पाहिजे. सगळी काम आपण नसतात करायची तर काही कामे इतरांकडून करवून घ्यायची असतात. सगळं आपणच करत बसलो तर त्याचा उपयोग होणार नाही आणि आपला वेळही वाया जाणार.  

       स्पष्ट बोला पण असे स्पष्ट बोला कीं त्यामुळे इतरांना कष्ट होणार नाही आणि आपले नाते नष्ट होणार नाही. लक्षात ठेवा नाही हा शब्द ही खूप महत्त्वाचा आहे पण तो कधी आणि कसा वापरायचा हे माहिती हवं.

मला आवडणारे पौराणिक पात्र.....

           पौराणिक कथांच मला लहानपणापासून एक अनामिक आकर्षण राहिलं आहे. मी लहान असताना टी व्ही वरती रामायण , महाभारत , श्रीकृष्णा , जय हनुमान या मालिका असत. या सगळ्या मालिकांमधील सगळ्या मी न चूकता पाहिल्या आहेत. पौराणिक कथा आणि त्यातील पात्र यांमधून खूप काही शिकायला मिळत. रामायण पाहताना राम किती साधा, सरळ, एकवचनी , एकपत्नी, वडिलांनी दिलेल्या वचनासाठी स्वतः राज्य त्याग करून वनवासात निघून जाणारा राम पहिला की भारी वाटत पण मला आवडतो तो कृष्ण.....

          सतत हसतमुख राहणारा कृष्ण. सगळंच जणू काही माहीत आहे असं वागणं. प्रत्येक संकटाच्या वेळी हतबल न होता त्यातून नक्की बाहेर कस पडायचं हे जाणून असणारा कृष्ण वेगळाच भासतो. बुद्धी आणि चातुर्याने सगळ्या संकटांचा सामना करता येतो हे कृष्णाकडे पाहिलं की कळतं. 

त्याच रूप मनावर गारुड करत. मोरपीस आणि हसरा चेहरा मनात घर करून राहत.

           मैत्री म्हणजे काय ते कळत. मित्रांमध्ये गरीब-श्रीमंत , राजा-सेवक, उच्च- नीच , सुंदर-कुरुप असं काहीच नसत असते ते मित्रप्रेम. मैत्रीत पद-प्रतिष्ठा असत नाही असते ती निखळ मैत्री. खरच तो हे नातं कसं असावं हे सांगतो.  

           कृष्णाचा जन्म कोठडीत झाला. त्याला मारण्याचे किती तरी प्रयत्न झाले पण त्यातून तो बाहेर पडला. स्वतःवर अन्याय झाला म्हणून त्याने दुसऱ्यावर कधी अन्याय केला नाही आणि होऊ ही दिला नाही. परिस्थिती कशी का असेना पण आपण सगळ्यांशी चांगलेच वागले पाहिजे. नियती योग्य वेळी न्याय करते. विनाकारण इतरांना  दोष देऊ नये. 

            महाभारतात तो तटस्थ राहू शकला असता पण तो योग्य बाजूने उभा राहिला. कौरवांन कडे किती महान योद्धे , अफाट सेना होती पण तो न्यायाच्या बाजूने उभा राहिला. ज्या गोष्टी आपल्या अखत्यारीत नाहीत त्या विषयी जास्त विचार न करता त्या मान्य कराव्यात. हे तो सांगतो.

 कृष्णाकडे पाहिलं की जीवनाकडे वेगळ्याच दृष्टीने पाहता येतं. आपण एखाद्या गोष्टी कडे कसे पाहतो त्यानुसार ती गोष्ट ठरत असते. महाभारतात रणांगणावर अर्जुनाला का ? कसं ? कोणासाठी ? लढल पाहीजे हे सांगतो. पण खरं तर तो सगळ्यांनाचं सांगत असतो की आपल्या आयुष्यात आपण कसं जगावं. जीवन जगताना आपण सगळेच अर्जुन असतो. या युद्धात आपल्याला जिंकायचं असेल तर कृष्णासारखा एक सारथी असायला हवा. 

कृष्ण सांगतो की एखाद्याचा निरोप घ्यायचा असेल तर झटकन निरोप घ्यावा..  निरोप घेताना रेंगाळू नये , जितका जास्त वेळ निरोप घ्यायला लावाल तितका जास्त त्रास होतो... 

         लहानपणी कृष्णाच्या कथा व त्यातील चमत्कार खूप भावतात आणि जस जसे आपण मोठे होऊ लागतो त्या प्रत्येक टप्यावर तो अधिकाधिक समजत जातो. 

आयुष्याच्या प्रत्येक टप्यावर तो नव्याने समजतो. जीवनात येणारे अनुभव आणि त्यानुसार कळतं जाणारा कृष्ण हे एक गूढ आहे. तो आपल्याला पूर्णत्वाकडे घेऊन जाण्यास मदत करतो. 

          खरच समृद्ध जीवन जगायचं असेल तर कृष्ण अभ्यासावा. तो आपलं जीवन व्यापून टाकतो. ते अधिकाधिक समृद्ध करण्यास मदत करतो. 

Gym's craze for youth./ तरुणाईला लागलेले जीम चे वेड.....

           आजकाल आपण पाहतो की प्रत्येक तरुणाला सिक्स पॅक बॉडी हवी असते. आपलं शरीर आकर्षक असावं असं वाटत. बायसेप, ट्रायसेप, शोल्डर यांच वेड लागलं आहे. विशेष म्हणजे या सगळ्या गोष्टी म्हणजे तंदुरुस्त शरीर असं त्यांना वाटत पण खरंच जीम म्हणजे तंदुरुस्त शरीर आहे का ? जिम ने शरीर आकर्षक बनत तंदुरुस्त नाही.

           व्यायाम शरीरासाठी खूप आवश्यक आहे. पण तो शरीर निरोगी राहण्यासाठी मदत करणारा असावा. आज काल प्रत्येकाला आकर्षक शरीर हवंय. ते ही खूप लवकर. त्यासाठी जीम चा आधार घेतला जातो. लवकरात लवकर फिट दिसण्यासाठी स्टिरॉइड्स घेतले जातात. जे आपल्या शरीराला आतून कमजोर करतात. नैसर्गिक प्रतिकार शक्ती काढून घेतात. त्या प्रोटीन पावडर स्टिरॉइड्स मुळे शरीरावर विपरीत परिणाम होतात. आपण सुंदर तर दिसतो पण आतून कमजोर झालेलो असतो. जेव्हा आपण पाहतो की एखादा फिट बॉडी असणारा ऍक्टर हार्ट अटॅकने गेला तेव्हा आपल्याला धक्का बसतो. पण त्याच मूळ कारण म्हणजे आकर्षक दिसण्यासाठी केलेला व्यायामाचा अतिरेक .

             ​शरीर मजबूत बनवायचं आहे का फक्त आकर्षक बनवायचं आहे हे तरुणांनी लक्षात घ्याव. शरीर सजवयाच आहे का ते आतून मजबूत ठेवायचं आहे याचा विचार करावा. मोडकळीस आलेल्या घराला रंग आणि इतर सजावट करून ते बळकट होत नाही ते आतून मजबूत करण्यासाठी त्याचा पाया , ढाच्या वर काम करायला हवं. तसंच आपल्या शरीरचं आहे. त्याला पण सजवयाच्या नादात न पडता ते मजबूत कसं बनेल यावर लक्ष दिलं पाहिजे. जीम मध्येच शरीर आकर्षक होत असे नाही तर योगा, मेडिटेशन यांमुळे सुद्धा शरीर आतून बाहेरून मजबूत होते..

          कोणत्याही गोष्टीचा अतिरेक झाला की त्याचे वाईट परिणाम आपल्याला भोगावे लागतात. जीम मध्ये काहीजण आकर्षक दिसण्यासाठी प्रमाणापेक्षा खूप व्यायाम करतात. व्यायामाचा अतिरेक केला जातो त्यामुळे हृदयावर त्याचा दुष्परिणाम होतो. जीममुळे व्यायामाची योग्य वेळ पाळली जात नाही. कधीही आणि कितीही व्यायाम केला जातो. त्यामुळे शरीरावर वाईट परिणाम होतात. 

          व्यायाम म्हणजे शरीराला आतून मजबूत बनवण असत. त्याच्यात रोगप्रतिकारक शक्ती निर्माण करणं असत. हे ज्या दिवशी तरुणाई ला समजेल त्यावेळी त्यांना जीम आणि व्यायाम यातील फरक समजेल.

 

संप आणि नागरिक.......

          लोकशाही व्यवस्थेत मध्ये आपलं म्हणणं मांडण्यासाठी विविध मार्ग आहेत. संवाद साधून आपण सरकारशी आपली बाजू मांडू शकतो. उपोषण करून एखाद्या बाबीकडे सरकारचे लक्ष वेधून घेऊ शकतो. काही कर्मचारी आपल्या संघटनांच्या माध्यमातून आपल्या मागण्या सरकार कडे मांडतात आणि त्यातुन मार्ग काढतात ...

          पण कधी कधी संप पुकारला जातो. काम बंद आंदोलन केले जाते. सार्वजनिक सुविधा पुरवणारे कर्मचारी ज्या वेळी असा संप करतात त्या वेळी त्याचा सगळ्यात जास्त त्रास होतो तो सर्वसामान्य नागरिकाला. कधी बँक कर्मचारी संप पुकारतात तर कधी एस स्टी कर्मचारी संप करतात. कधी रिक्षावाले संप करतात तर कधी बेस्ट कर्मचारी. सरकार आणि या संपकऱ्यांमध्ये लवकर वाटाघाटी होत नाहीत आणि त्याच्यात त्रासाला जातो तो सर्वसामान्य नागरिक. तो सगळ्यांमध्ये भरडला जातो. त्त्याची काहीही चूक असतं नाही पण त्रास त्यालाच होतो. 

           नागरिकांना सगळ्या सुविधा पुरवणे त्यांच्या जीवनमानाचा दर्जा सुधारण्यासाठी प्रयत्न करणं हे सरकारचे काम असतं. सार्वजनिक सुविधा या नागरिकांची गैरसोय होऊ नये या साठी असतात. त्यांना योग्य वेळी त्यांचा उपयोग करता यायला हवा यासाठी सरकारने काम केलं पाहिजे. पण ज्या वेळी संप पुकारला जातो त्यावेळी या व्यवस्था विस्कळीत होतात किव्हा कधी कधी पूर्णपणे बंद होतात. अशा वेळी नागरिकांना वेगवेगळ्या समस्यांशी तोंड द्यावे लागते. 

         तो सार्वजनिक सुविधा वापरतो, तो त्यावर विसंबून असतो,  सरकारच्या कारभारावर त्याचा विश्वास असतो नक्की काय चूक असते त्याची...  त्यामुळे त्याला शिक्षा मिळते. खरंच विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे. त्याची काहीही चूक असत नाही. 

         संपकरी त्याच्या हक्कासाठी भांडतात. त्यांना त्यांचा हक्क मिळायलाच पाहिजे या बद्दल दुमत नाही. पण संपकरी आणि सरकार यांच्या मध्ये भरडला जाती तो सामान्य नागरिक. त्याची नक्की काय चूक असते बरं....

       खरंच  सर्वांनी विचार करण्याची गरज आहे......

Live in a relationship / लिव्ह एन रिलेशनशिप

 भारतीय समाजामध्ये आता काही नवीन संकल्पना रुजायला लागल्या आहेत. बदलत्या जगासोबत चालायचं, जुनं आता काही राहील नाही , परंपरागत गोष्टीतून बाहेर पडायला हवं , स्वातंत्र्य हवं याच्या नावाखाली तरुण पिढी लिव्ह एन रिलेशनशिप ला प्रोत्साहन देऊ लागली आहे. 

              नक्की ही संकल्पना आहे काय ? तर लग्नाआधीचं तरुण तरुणी एकत्र राहायचं त्याचं एकमेकांशी पटलं तर लग्न करायचं नाही तर एकमेकांना मोकळं करायचं. कसलीही बंधनं नाहीत. जबाबदाऱ्या नाहीत.

               लग्न करून जर एकमेकांशी पटलं नाही. त्यानंतर वाद सुरू झाले, घटस्फोट घ्यावा लागणार त्यापेक्षा आधीच लिव्ह एन रिलेशनशिप  मध्ये राहायचं. म्हणजे पुढचे त्रासच नकोत. कुटुंबातील व्यक्तींना पण त्रास नको. अशी कारणे देऊन लिव्ह एन रिलेशनशिप च समर्थन केलं जातं. 

               पण हे सामाजिक दृष्टीने बरोबर आहे का ? भारतीय समाज त्याला मान्यता देईल का ? ज्या देशात लग्न हा खूप महत्त्वाचा सोहळा मानाला जातो. दोन कुटुंब एकमेकांसोबत जोडली जातात. लग्न म्हणजे सात जन्मीचे बंधन मानले जाते. ते पवित्र बंधन टिकवण्यासाठी सर्वजण खूप प्रयत्न करतात. भारतीय संस्कृतीत वटपौर्णिमेसारखा सण आणि करवाचौथ हे सण जे पती आणि पत्नी मधील नात घट्ट करण्यासाठी साजरा केला जातो. अशा देशात लग्न न करता एक तरुण मुलगा आणि तरुण मुलगी एकत्र राहणे ही संकल्पनाच विचित्र आहे. 

              भारतासारख्या देशात जिथे वैवाहिक नातेसंबधांना पवित्र मानले जाते तिथे अशा संबंधांना मान्यता आहे का याचा ही विचार करावा लागेल. विवाह म्हणजे फक्त दोन व्यक्ती मधील नातं नसतं तर ते दोन कुटुंबातील नात असतं. 

              लिव्ह एन रिलेशनशिप ही संकल्पना अनैतिक संबंधांना प्रोत्साहन देते. त्यामध्ये जबाबदारीची जाणीव योग्य प्रमाणात होत नाही. नाही जमलं तर दुसरे पर्याय असतात आणि पर्याय असले की एक नात्यात विश्वास असत नाही. आज याच्या बरोबर उद्या त्याच्या बरोबर असं कोणतंही नात दीर्घ काळ टिकत नाही. लिव्ह एन रिलेशनशिप बहुतांश लोकांना मान्य नाही. त्यातून निर्माण झालेले प्रॉब्लेम कसे सोडवायचे याचीही योग्य माहिती नाही. 

             भारतासारख्या  देशात लिव्ह एन रिलेशनशिप योग्य ठरणार नाही. कारण आपल्या देशाला महान संस्कृतीचा वारसा लाभला आहे. समाजमन या  संकल्पनेला मानू शकत नाही. लग्नाचं नात पवित्र मानलं जातं आणि  लिव्ह एन रिलेशनशिप तर त्यातून सगळं पावित्र्यच नष्ट करत.